Hayat Dersi 1: Meleğini İşsiz Bırakma / Lessons Learned 1: Keep Your Angel Busy

(See into comment for English text)
 

"Melancholia", Albrecht Dürer

Benim meleğim uzun zamandan beri işsizdi, evet evet, doğru  okudunuz, işsiz… Yaklaşık 9 yıl önce kendisine olan inancımız  kaybetmiştim, onu düşünmez olmuştum… insanların  iyiliğine  inanmıyordum, meleklerin var oluşunu nasıl kanıksayabilirdim  ki?… ne yapsın o da? Öylesine takılıyordu işte, canı sıkkın,  kendini işe yaramaz hissederek  günlerini  geçiriyordu … melankolik bir ruh durumu vardı…

 

Ben ise Amazonlar gibi savaşarak! ayakta kalmaya çalışıyordum, herşeyi üstesinden  gelmem gereken bir zorluk gibi algılıyordum, “offff … hayat ne zormuş” diyerek kendime acıyordum, acıdıkça herşey daha da renksiz hale geliyordu… anlayacağınız  meleğim ve ben aynı anda melankolinin dipsiz kuyusuna düşmüştük ve paralel hayatlar  yaşıyorduk… o beni görüyordu, yardım etmek istiyordu…ben ise onu görmezden  geliyordum ve kesinlikle yardıma açık değildim… [birisinin yardım isteğini geri  çevirdiğinizde ne oluyor, biliyor musunuz? sevgiyi de inkar ediyorsunuz…açık açık “seni istemiyorum” demenin başka bir yolu değil mi bu? tartışmaya açığım, gelin bunu  birlikte irdeleyelim]…

Peki ama neden? Çünkü ben süper kadındım! Hayatımda ilk bir başarısızlık yaşamıştım ve mükemmelliyetçi yapımla bunu kesinlikle kabul edemiyordum … dolayısıyla  başarısızlığımı örtbas etmek için hayatımda suni zorluklar yaratıyor, sonra onları  KENDİM! (kimsenin yardımı olmadan!) çözüyordum, kendi arkamı sıvazlayarak “aferin sana!” diyordum… Egom bu şekilde ayakta kalabiliyordu… çok komik bir durum, değil mi … aslında?

Peki bu süre zarfında ne oldu? Yaşabileceğim güzel anlar, tadını doyasıya  çıkarabileceğim bir hayat film şeridi gibi gözümün önünden geçti yıllarca…dışarıda mis gibi bir hayat varken, ben yıkıntılar inşa ettim, sonra onları toparlamakla  uğraştım…meleğim ise etrafıma ördüğüm kalın duvardan dolayı yanıma bile yaklaşamadı…onu kim suçlayabilir ?

Ama bu hikayenin en güzel tarafı ne biliyor musunuz? Meleğim bana olan inancını  hiçbir zaman kaybetmedi…bazen annemin gözünden bana bakıyordu, bazen ise babamın ağızından bana konuşuyordu, bazen bir dostum olarak kapıyı çalıyordu, bazı günler ise bir iş arkadaşım olarak derdimi paylaşıyordu…yaratıcılığı ile kendi yolunu bulmuştu, bir tiyatrocu gibi farklı kılıklarla  karşıma çıkıp elimden  tutuyordu…veeee… o kadar akıllı ki, bunu bana yardım ederek yapmıyordu…çoğu zaman annemin, babamın, kardeşimin veya arkadaşlarımın derdini  paylaşıp onlara  yardım  etmeye çalışıyordum…bazıları izin veriyordu, bazıları ise elinin tersiyle nazikçe itiyordu…bu şekilde ‘yardımcı’ olarak red edilmenin nasıl bir duygu olduğunu öğreniyor veya onların  derdini ‘çözdükçe’ aslında kendi dertlerimi çözüyordum … herkes, herşey bir ayna değil mi hayatımıza giren?

Farkındalığım arttıkça meleğimi meşkul etmeye başladım, zayıf yönlerimi  kabul edip  yardım almaya yanaştım…o şimdi çok mutlu, bazen ne yapacağını şaşırıyor : ) ve ilginç bir  şekilde son zamanlarda aynı kılıkta karşıma çıkıyor…nasıl mı? elmanın diğer yarısı gibi, leyla’nın mecnunu gibi, ankayı tamamlayan ejderha gibi… : )) anlayan anladı, başka ip  ucu maalesef veremeyeceğim : )))

Gift from Kerem to Nalan and Nico

This entry was posted in İlham verici / Inspirational. Bookmark the permalink.

5 Responses to Hayat Dersi 1: Meleğini İşsiz Bırakma / Lessons Learned 1: Keep Your Angel Busy

  1. Lessons to learn 1: Keep Your Angel Busy

    My angel was unemployed since a long time…yeees, unemployed….like 9 years ago I lost my belief in him, forgot his existence…I wasn’t believing in the good will of people, how could I trust angel? … and what did he do? He was hanging around, sad, having the feeling of being useless… so his days were passing by in a melancholic way of living…

    I was like an Amazon, fighting! my way through the jungle of life, perceiving everything as a challenge I have to get over, saying “life is sooo tough”, playing the object of pity… there was no color anymore around, everything was so grey these days…as you may understand from these sentences me and my angel were in the Abyss / Ungrund of melancholia and lived our lives in a paralel way, without crossing each others paths…he saw me and wanted to help, I preferred not to be aware of him and rejected his offer… [have you ever noticed that by denying the help of someone you are rejecting something else, love? … isn’t it another way to say “I don’t want you”? I’m open to discussions, let’s discover this topic together]…

    What was the reason for my behaviour? I was the super woman! For the first time in my life I experienced a failure and with my sense of perfection I could not accept this… so I was creating artifical challenges in my life in order to solve them by MYSELF! (without the help of anybody!) so I could say “well done!” to myself…that seemed to be the only way of keeping my Ego alive…isn’t that funny…in some way?

    What happened meanwhile? I could have lived a fantastic life, but it just passed in front of my eyes like a film strip…for years… outside was a marvelous life, but I preferred to construct wreckages in order to build them up again… but it wasn’t the only thing I built up, also thick walls were the result of my sadness…my angel could not get over these, who can blame him for that?

    But this story has also a good side : ) my angel has never lost his belief in me…actually he crossed my path…sometimes he looked at me through the eyes of my mother, sometimes he talked to me like my dad, some days he knocked at my door as a close friend, and sometimes he shared his troubles with me as a colleague…being creative he appeared in different characters, changing costumes all the time, holding my hand… annnndd… he did it in a clever way, because it never looked like a support, a help…mostly I offered my help to my family or my friends…some of them accepted, some rejected… like this I experienced the feeling of ‘being rejected’ or ‘solved’ actually my problems by helping others to solve theirs…isn’t everthing, everyone entering your life a mirror at the end?

    With a raising awareness I started to keep my angel busy, I accepted my weak points and agreed to get help…he is very happy now and sometimes confused about what to do : ) and it is interesting to see that he crosses my path in the same appearance lately…you might ask now “how does he look like?” … he is like my other half, like mecnun of leyla, like the dragon belonging to the phoenix… : )) I’m sure, some of you understood, but unfortunately I can’t give you other clues… : )))

  2. Azim Looker says:

    I really like this very personal writing of Nalan’s, like she found her voice, her voice from “The book of herself”, not someone else’s book…it has the same quality as what she wrote in “The Post We Could Not Find Any Title For”. This voice is engaging, human, very like our own inner voice…easy to identify with, not an artifice, but natural. And praise be, utterly simple…to reach such a divine simplicity in the midst of confusion and the idiocies of the world is new, refreshing, genuinely creative….

  3. Thank you Azim, very much 🙂

  4. Pingback: A wee bit more about Angels… |

  5. Pingback: Lessons To Learn 2: Ride Your Horses of Change and Follow The Season of Butterflies / Hayat Dersi 2: Değişimin Atlarını Sür ve Kelebekler Mevsimini Takip Et |

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s