A Heart Opening Evening / Kalbimi Açan Gece

[Türkçe için comment’e bkz.]

"Open Your Heart", Tansuk

Dear Friends, I’m sure some of you – at least the ones in the same generation : ) – know the song “Listen to your Heart” from the group Roxette. There is a passage in this lovely song, saying “and there are voices want to be heard, so much to mention but you can’t find the words” – how accurate this expression is linked to the feelings I have since a long time now!

I’m keeping on asking myself the question “Why am I here on this earth, what is my mission?” And there are voices deep inside of me, trying to reach to the surface. I know they are there, but I hardly can hear them, sometimes they are just like a whisper coming from far far away …

Is this depressing? Of course it is! Years are passing by and I still don’t know what I am made for… How can I just BE myself, just DO what I am meant to do?

Even if this state of mind and emotions are dragging me down sometimes, I believe that one is driven to the places one has to be or meet people one has to see. The important thing is to be aware of what is happening with or to you, to see, to feel, to listen – briefly, to open all your senses and waiting for what is next.

Two days before I had an heart opening evening, indeed ! For the first time I joined a “heart opening vinyasa flow” yoga class. These 1.5 hours were based on being ROOTED and feeling the “LIMITS” OF YOUR BODY. During the class I had seconds of awakening – could feel each part of my body, observe my mind flow and even had a quick glance at my soul (really, but this will probably be another post)! Now I hear you saying “ok, but what about this heart opening you mentioned?”…

You know what? I have to admit, I thought the same, but that came later….

After the yoga class I was driving back home in a taxi, when suddenly the driver asked me, if I had heard the song, which was playing on his tape.

“No” I said, “ok than, listen carefully” he responded before he rewinded the song and played it again. I was very touched by its words (especially the part mentioning that the only eternal one is God) and had even tears in my eyes.

And than the dialogue continued like that:

Taxi driver, “You know, I believe that God has given each of us a mission on earth, which we have to fulfill.”

Me [mind flow:] “How does he know that this topic is troubling me for such a long time?”] , [speaking loud: ] “Yes, that’s also my thought. But how to find this mission?”

Taxi driver, “You don’t have to find it, life will bring you there anyway…you will know.”

Me [mind flow:] “Is it really the driver talking to me?”, [speaking loud:] “Thank you, that was exactly what I needed to hear today.”

After he asked me my age, he said “Don’t be afraid, you are already on the right way.”

“Thank you and have a peaceful evening” I said and as soon as I left the car, tears were streaming down my face, strangely I was feeling relieved …

God is talking to all of us, through all of us, we just have to ask and listen. And we should not forget, that the voice we should listen and pay attention to is not always the inner one.

This entry was posted in İlham verici / Inspirational and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to A Heart Opening Evening / Kalbimi Açan Gece

  1. Kalbimi Açan Gece

    Sevgili arkadaşlar, eminim çoğunuz – en azından benimle aynı yaşlarda olanlar : ) – Roxette grubunun “Listen to your Heart” (kalbini dinle) şarkısını biliyordur. Bu güzel parçada yer alan bu şarkı sözleri – “duyulmak, dile getirilmek istenen çok şey var, ancak kelimeler kifayetsiz kalıyor” – uzun zamandan beri yaşadığım duygu durumumu net bir şekilde betimliyor!

    Kendime sorup duruyorum “Neden bu dünyadayım, buradaki görevim ne?” Ta derinimde yer alan, su yüzüne çıkmaya çalışan sesler bu soruyu cevaplandırabilmek için çırpınıyor. Oracıkta duran sesleri bazen neredeyse duyamıyorum, bazen ise onlar çok uzaktan gelen bir fısıltı gibi içimde çınlıyor…

    Peki bu üzücü bir durum mu? Elbette! Yıllar geçiyor ve ben hala hangi görev için yaratıldığımı bilmiyorum … nasıl SADECE KENDİM olabilirim, ne zaman YAPMAM GEREKENİ YAPABİLİRİM?

    Bu ruh halim beni bazen sevimsiz düşüncelere sevk etse de, insanların olması gerektiği yerleri, görmesi gerektiği kişileri sezdiklerine inanıyorum. Burada önemli olan bu sezginin peşinde giderken neler yaşadığımız, ayrıntıları görmemiz, hissetmemiz, duymamız – kısacası, tüm duyuları açıp (bkz. kategorimiz “Spiritüel Çalışmalar”, “Duyuların Geliştirilmesi Üzerine” yazısı) bundan sonra nelerin deneyimleneceğini beklememiz.

    İki gün önce adeta kalbimi açan bir akşam yaşadım! İlk defa “kalp açan vinyasa flow” yoga dersine katıldım. 1.5 saat boyunca KÖKLENMEYE ve VÜCUDUN “SINIRLARINI” anlamaya odaklandık. Derste birkaç saniye boyunca uyanma duygusunu yaşadım – vücudumun her bir parçasını hissettim, düşünce akışımı gözlemledim, hatta ruhuma şöyle bir göz ucumla bakabildim (imkansız gibi, ama gerçek; bu deneyim büyük bir ihtimal ile başka bir yazının konusu olacak)! “ehh, kalbini açan ne oldu peki?” dediğinizi duyuyor gibiyim…

    Evet, itiraf ediyorum, ben de dersin bitimine doğru bunu düşündüm, ancak sonrasında yaşanan bir olay beni o noktaya getirdi….

    Yoga’dan sonra taksi ile eve dönerken, birden şöför bana dönüp sordu, az önce çalınan şarkıyı daha önce duydum mu diye.

    “Hayır” dedim, “o halde dikkatlice dinleyin” dedi, şarkıyı geri aldı ve tekrar çaldı. Sözleri (özellikle ‘Yaradandır baki kalan’ kelimeleri) beni derinden etkiledi, hatta gözlerime birkaç yaş damlası yerleşmeye başladı.

    Sonrasında diyalog şu şekilde gelişti:

    Taksi şöförü, “Biliyor musunuz, bence Allah her birimize bu dünyada yerine getirmemiz gereken bir görev verdi.”

    Ben [düşünce akışım:] “Son zamanlarda bu konuyla yatıp kalktığımı nereden biliyor?”] , [sesli bir şekilde: ] “Evet, ben de öyle düşünüyorum. Ancak nasıl bulacağız bu görevinin ne olduğunu?”

    Şöför, “Bulmak zorunda değiliz, hayat bizi zaten oraya yönlendiriyor… bileceksiniz.”

    Ben [düşünce akışım:] “Bunu bana şimdi burada söyleyen gerçekten bu şöför arkadaşım mı?”, [sesli bir şekilde:] “Teşekkürler, bu akşam duymaya ihtiyacım olan şeyi paylaştınız benimle.”

    Yaşımı sorduktan sonra söylediği son sözler “Korkmayın, siz zaten doğru yoldasınız.” idi.

    “Teşekkürler, hayırlı akşamlar” diyerek arabadan indim, göz bebeklerimde tutmaya çalıştığım yaşlar yüzümden süzülüyordu, garip bir şekilde rahatlamıştım…

    Allah hepimizle, hepimiz aracılığıyla konuşuyor, yapmamız gereken sadece sormak ve dinlemek … ve unutmamak, dinlememiz gereken sesin bazen içimizde değil de, dışımızda da olabileceğini.

  2. hacer eroğlu says:

    Nalancığım merhaba, bu metni senin yazdığını hissederek okudum, sonrada emin olmak için metinin üstüne baktım ama herhangi bir isim göremedim:)..Yüreğine sağlık ne güzel ifade etmişsin. Senin sorduğun soruyu bende sıklıkla sordum, “Allah bana ne görev verdi, ve ben o görevi yapmak için doğru bir hayatımı yaşıyorum”…Doğru yolda olmadığımı düşündüğüm zamanlar oldu, sonra kalbimin sesini dinleyip yolu değiştirmek için yeni başlangıçlar için çabaladım. İyiki çabalaşımın hala yeni yola adım atamadım ama o yola geçmek için kendimde cesaret heves ve çabayı görüyorum. Ve biliyormusun yoldan ziyade o yola geçmek için çabalamak heveslenmek birşeyler yapmak bile beni huzurlu ve mutlu yapıyor…Bu arada aklın yolu birdir diyen insanlara cevabım “benim için klabin yolu birdir”…sevgilerimle…yüreği puslu insan…

  3. teşekkürler Hacer, senin de yüreğine sağlık, paylaştın…sevgiler

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s