The Little People of Swabedoo / Swabedoo’nun Küçük İnsanları

[Türkçe çeviri için yorum bölümüne bkz.]

* * *

Today we would like to share a story for children (or maybe adults?), which Nalan read in her young years and kept in one of her notebooks. A story with richness of messages between the lines … Enjoy !

 A long, long time ago, little people lived on earth. Most of them lived in the village Swabedoo and they called themselves Swabedoodahs. They were very happy: they walked around smiling from ear to ear and said hello to everybody.

What the Swabedoodahs liked most was to give each other warm, soft fleeces as a present. Everyone of them carried a pouch over his shoulder and this pouch was filled with soft fleeces. When Swabedoodahs met each other, the one gave a fleece to the other.

It’s very nice to give someone else a soft fleece. It tells the other person he’s special; it’s a way to say: “I like you!” And it’s just as nice to get such a fleece from someone else. You feel how warm and fluffy it feels to your face and it’s a wonderful feeling when you put it softly and lightly with the others in your pouch. You feel recognized and loved when someone gives you a fleece en and you want to do something good, something nice right away. The little people of Swabedoo liked to give and receive warm, soft fleeces and their life together was always happy and cheerful.

Outside the village in a cold, dark cave lived a big, green kobold. He didn’t really want to live there, outside, all alone and, at times, he felt very lonely. He had already stood at the rim of the village, more than once, and wished he could live between the cheerful  Swabedoodahs; but he had nothing to offer — and, besides, to him, the exchange of warm, soft fleeces was big nonsense. If he met one of the little people at the edge of the woods, he would grumble something unintelligible en and quickly walk back to his humid and dark cave.

One night, when the big, green kobold stood at the edge of the woods again, he found a friendly, little Swabedoodah. “Isn’t it a wonderful day, today?” the little one asked, smiling. The green kobold just made a drab face and didn’t answer. “Here, take a warm, soft fleece,” said the little one, “this one’s especially beautiful. It’s surely meant for you, otherwise, I had given it away already.” But the kobold didn’t take the fleece. First, he looked around to all sides, to be sure no-one was watching or listening. Then, he bent over to the little one and whispered in his ear: “Listen, don’t be so generous with those fleeces of yours! Don’t you know that, one day, you won’t have any fleeces left, if you just give away everything?” Surprised and a little helpless, the little Swabedoodah looked up to the kobold. Who had, in the mean time, taken the pouch of the little one’s shoulder and opened it. He sounded very satisfied, when he said: “Didn’t I tell you? Just hardly 217 fleeces you’ve got in your pouch — so, if I were you, I’d be careful giving them away!” And with that, the kobold went off, on his big green feet, and left behind a confused and unhappy Swabedoodah at the edge of the woods. He was so confused, so unhappy, that he didn’t realize that what the kobold had said was totally impossible. For every Swabedoodah had an inexhaustible supply of fleeces. If he gave away a fleece, he would get one in return from someone else, right away, and this would happen time and again, a whole life long. So, how could they run out of fleeces?

The kobold also knew this but he trusted the credulousness of the little people. And something else he trusted; something he had discovered within himself and of which he wanted to know if it was inside the little Swabedoodahs, as well. So, he consciously lied to the little Swabedoodah, sat down at the entrance of his cave and waited.

In front of his home in Swabedoo the little, confused Swabedoodah sat, brooding. It didn’t take long, before an acquaintance passed by, with whom he had already exchanged many warm, soft fleeces. “What a beautiful day!” his friend exclaimed, reached inside his pouch and gave the other one a fleece. Who, however, didn’t accept it joyfully but warded it off with his hands. “No, no! You’d rather keep it,” the little one exclaimed, “who knows, how quickly your supply will decrease. One day, you’ll be without fleeces, just like that!” The friend didn’t get it, just shrugged, put the fleece back into his pouch and walked away, saying good-bye softly. But he took confused thoughts with him — and on the same night, in the village, one could hear three more times, how one Swabedoodah said to another: “I’m sorry, but I don’t have a warm, soft fleece for you: I have to be careful not to run out of them.”

The next day, all this had spread through the whole village. Everybody started saving their fleeces. They did give one away, every once in a while, but only after long and careful deliberation and very, very cautious. And they weren’t usually the especially beautiful fleeces but those with little stains and already a bit worn-out. The little Swabedoodahs became suspicious. They started observing each other distrustfully; they started considering whether the other person was truly worthy of a fleece, or not. Some even went as far as hiding their fleeces underneath their beds, at night. Arguments arose from the question, how many fleeces someone owned. And, eventually, people started exchanging warm, soft fleeces for things, instead of just giving them away. The mayor of Swabedoo had even traced how many fleeces there were in total and, then, announced that the number was limited and declared the fleeces to be currency.

Soon, the little people were arguing about how many fleeces spending a night or having a meal in someone else’s house was worth. There were even some cases of fleece robbery! In the twilight, they didn’t feel safe, anymore; while, before, the Swabedoodahs liked to walk in the park or on the streets, in the twilight, to meet each other and give each other warm, soft fleeces.

At the edge of the woods sat the big, green kobold, observing everything and being very satisfied.

The worst of everything happened some time later. Something started changing regarding the health of the little people. Many complained about pain in their shoulders and backs — and, in time, more and more Swabedoodahs were taken by surprise by this illnes called spinal weakening. The little people walked around bent — in serious cases even bent to the ground. The fleece pouches were dragged on. Many started to believe, that the cause of their disease was the weight of the pouches and that it was better to leave them at home and put them away, there. It didn’t take long before one could hardly find a Swabedoodah with a fleece pouch on his back.

The big, green kobold was very satisfied with the result of his lie. He wanted to find out, whether the little people would act and feel like him, when he, as was the case most of the time, had selfish thoughts — and they had acted like him! The big kobold felt very successful. He came to the village of the little people more often, now. But nobody said hello to him with a smile, nobody offered him a fleece. Instead, he was stared at distrustfully, just as the little people stared at each other. The kobold liked this: to him, this behaviour was the “real” world!

In time, even worse things started happening in Swabedoo. Maybe, because of the spinal weakening; maybe, because no-one gave them a warm, soft fleece, anymore – who knows? – some people died in Swabedoo. Now, all happiness had disappeared from the village. Their grief was immense.

When the big, green kobold heard about it, he was very shocked. “I didn’t want this,” he said to himself, “I surely didn’t want this. I only wanted to show them what the world is really like — I really didn’t want them to die!” He thought about what he could do, now — and, indeed, something came up.

Deep inside his cave, the kobold had discovered a mine with cold, prickly stones. He had spent many years digging the prickly stones out of the mountain and storing them in a quarry. He loved these stones because they were so beautifully cold and they prickled so pleasantly when he touched them. But not only that: he also loved these stones because they were all his — and, every time he looked at them, the impression of possessing great wealth gave the kobold a satisfying feeling. But now that he saw the misery of the little Swabedoodahs he decided to share his stone wealth with them. He filled numerous little bags with cold, prickly stones, put them on a big barrow and went to Swabedoo with it.

How happy were the little people, when they saw the cold, prickly stones! They took them gratefully. Now, they had something to give to each other, again. however: if they gave someone else a cold, prickly stone to tell him they liked him, a cold, unpleasant feeling came into their own hand and also in the hand of the person, who received the stone. It was not as nice to give away cold, prickly stones as to give away warm, soft fleeces. Every time, one would feel a strange ‘tugging’ at the heart, if one received a prickly stone. One also wasn’t quite sure what the giver really meant. The receiver often stayed behind confused and with stinging fingers.

So, slowly but surely, it happened more often that a little Swabedoodah crawled underneath his bed, took the pouch with warm, soft fleeces, ventilated them a little bit in the sunlight and, if someone gave him a stone, he would give a warm, soft fleece in return. And how did the eyes of the receiver shine! Some walked home quickly and dug up their pouch to give a soft fleece, instead of a prickly stone, too. However, they didn’t throw the stones away. Moreover, not all Swabedoodahs fetched their pouches, again. The cold and prickly stony thoughts were embedded too deeply in the heads of the little people. One could gather it from the remarks:

– “Soft fleeces? What’s the intention, really?”                                                                                – “How can I find out whether my fleece is really wanted, or not?”                                            – “I gave a warm, soft fleece and what did I get in return? A cold, prickly stone! I won’t let that happen again.”                                                                                                                             – “You never know where you’re standing: fleeces, today; stones, tomorrow.”

Probably, all little people of Swabedoo would have gladly returned to the things that were only natural to their grandparents. A single one looked at the bags in the corner of his  room, filled with cold, prickly stones, so heavy that they were hard to bring along. Therefore, often, one didn’t even have a stone with one to give to a friend. Also, the little Swabedoodahs secretly, without saying it out loud, wished for someone coming to give them warm, soft fleeces.

In their dreams, they imagined how they all would walk around on the streets with cheerful, smiling faces and give each other fleeces, like in good, old times. When they woke up, however, there was always something that kept them from really doing it that way. Usually, they went outside and, then, saw what the world was “really” like.

This is the reason that giving away warm, soft fleeces hardly ever happens, anymore — and usually not in public. But it does happen! Here and there, time and again. And who knows… one day…?

 Author unknown

This entry was posted in Popüler Kitap Alıntıları / Popular Books Excerpts and tagged . Bookmark the permalink.

6 Responses to The Little People of Swabedoo / Swabedoo’nun Küçük İnsanları

  1. Nalan’ın küçükken okuduğu ve not defterlerinden birinde tuttuğu bu çocuk (veya yetişkin?) hikayesini paylaşmak istedik bugün. Satır arasında birçok mesajı var bu yazının … Keyifle okuyun !

    Yazarı bilinmiyor
    * * *

    Bir zamanlar yeryüzünde küçük insanlar yaşardı. Çoğu Swabedoo köyündeydi, Swabedoodah’lar diye bilinirlerdi. Çok mutluydular: köylerinde kulaktan kulağa gülümseyerek dolaşırlar, herkese selam verirlerdi.

    Swabedoodah’lar birbirlerine sıcacık, yumuşacık örtüler hediye etmeyi çok seviyorlardı. Herkes omuzunda yumuşak örtülerle dolu bir torba taşırdı, karşılaştıklarında birbirlerine bu örtülerden verirlerdi.

    Başka birine yumuşak bir örtü vermek çok güzel birşeydir. Hediyeyi alan kişi kendini özel hisseder; bir nevi “Seni seviyorum!” demenin bir yolu bu. Sıcaklığını ve tüy gibi yumuşaklığını yüzünde hissediyorsun, onu torbaya diğer örtülerin yanına koyduğunda oluşan duygu tarifsiz. Biri sana bir örtü verdiğinde takdir edildiğini ve sevildiğini hissediyorsun, hemen güzel birşey ile karşılık vermek istiyorsun. Swabedoo’nun küçük insanları o sıcacık, yumuşacık örtüleri alıp vermeyi çok seviyorlardı, birlikte yaşadıkları hayat her zaman mutlu ve neşeliydi.

    Köyün dışında, soğuk ve karanlık bir mağaranın içinde büyük, yeşil bir kobold (Almanya’da yerin altındaki kıymetli madenleri korumakla görevli olduğu sanılan bir cin) yaşardı. Dışarıda, tek başına yaşamayı aslında istemezdi ve zaman zaman kendini çok yalnız hissederdi. Birkaç kez köyün kenarında durup neşeli Swabedoodah’ların arasında yaşamayı dilemişti; ama verebileceği hiç bir şey yoktu. Bunun yanı sıra onun için sıcacık, yumuşak örtüleri değiş tokuş etmek büyük bir saçmalıktı. Ormanın girişinde bu küçük insanlardan birine rastladığında, anlaşılmayan bir şeyler homurdanarak hızlıca oradan uzaklaşıp nemli ve karanlık mağarasına dönerdi.

    Bir gece, büyük ve yeşil kobold ormanın girişinde durduğunda sevimli, küçük bir Swabedoodah ile karşılaştı. “Harika bir gün bugün, değil mi?” dedi küçük adam gülümseyerek. Yeşil kobold yüzünü astı ve cevap vermedi. “Sıcak ve yumuşak bir örtü vereyim sanal, al”, dedi küçük adam, “özellikle bu çok güzel. Senin için olmalı, aksi takdirde çoktan birisine vermiş olurdum.” Ancak kobold örtüyü almadı. Önce etrafına bakındı, kimsenin onları görmediğinden veya dinlemediğinden emin olmak istedi. Sonra eğildi ve küçük adamın kulağına fısıldadı: “Dinle, örtülerini bu kadar cömertce dağıtma! Bir gün hepsini vermiş olacaksın ve sana hiçbir örtü kalmayacak, bilmiyor musun?” Küçük adam şaşırmıştı ve kendini biraz çaresiz hissederek başını kaldırarak kobolda baktı. O ise bu arada küçük insanın torbasını omuzundan alıp açmıştı. Tatmin olmuş bir şekilde “Sana demedim mi? 217 örtü kalmış torbanda – ben senin yerinde olsaydım onlara dikkat ederdim!” dedi ve arkasında kafası karışmış, mutsuz bir Swabedoodah bırakarak, büyük yeşil ayakları üzerinde uzaklaştı. Küçük insanın kafası o kadar karışık, kendisi o kadar mutsuzdu ki, koboldun söylediğinin aslında imkansız olduğunu algılayamamıştı. Her bir Swabedoodah’ın bitmek bilmeyen miktarda örtüsü vardı. Bir örtü verdiğinde hemen başka birinden bir örtü alacaktı, bu her zaman böyle olacaktı, ömür boyunca. O halde örtüleri nasıl tükenebilirdi?

    Kobold da bunu biliyordu, ancak küçük insanların saflığına güveniyordu. Ayrıca güvendiği başka birşey daha vardı; kendinde keşfettiği ve küçük Swabedoodah’larda olup olmadığını merak ettiği birşey. Böylece küçük Swabedoodah’ya bilinçli bir şekilde yalan söyledi, mağaranın girişine oturdu ve bekledi.

    Swabedoo’daki küçük evinin önünde küçük ve kafası karışmış Swabedoodah oturup, kara kara düşünüyordu. Çok zaman geçmedi ve daha önce örtü alış-verişinde bulunduğu bir tanıdık geçti kapısının önünden. “Ne kadar harika bir gün!” diye seslendi arkadaşı, torbasına el attı ve bir örtü çıkartıp verdi. Mutsuz küçük insan ise nasıl olduysa hediyeyi her zamanki gibi sevinçle kabul etmedi, hatta geri çevirdi. “Hayır, hayır! Sende kalsa daha iyi olur” diye bağırdı, “kim bilir, örtülerin ne kadar çabuk azalacak. Bir gün örtüsüz kalacaksın!”

    Arkadaşı anlamadı, sadece omuz silkti, örtüyü torbaya geri koydu ve gitti, alçak bir ses ile hoşçakal diyerek. Ancak aklı karışmıştı – aynı gece köyde üç kez daha bir Swabedoodah’ın başka birine “Üzgünüm, sana verebileceğim sıcacık, yumuşacık bir örtüm yok: tükenmemeleri için dikkat etmeliyim” dediği duyuldu.

    Ertesi gün bu durum bütün köye yayılmıştı. Herkes örtülerini biriktirmeye başlamıştı. Ara sıra başkasına bir örtü veriyorlardı, ancak uzun uzun düşünüp tarttıktan sonra. Verdikleri örtüler de genellikle güzel olanlar değil, daha çok lekeli olup, kullanılmışlığın izini taşıyanlardı. Küçük Swabedoodah’lar şüpheci olmaya, birbirlerini güvensizlik içinde gözlemlemeye başlamışlardı. Diğer kişinin bir örtüye layık olup olmadığını düşünmeye başlamışlardı. Hatta bazıları geceleyin örtülerini yatakların altında saklıyordu. Bir soru sorulmaya başlanmıştı, kim ne kadar örtüye sahipti? Ve sonunda bu küçük insanlar örtüleri öylesine karşılıksız vermek yerine başka bir şeylerle değiş tokuş etmek için kullanmaya başlamıştı. Swabedoo’nun muhtarı köyde kaç tane örtünün olduğunu ortaya çıkarmış, onların sınırlı sayıda mevcut olduğunu söyleyerek örtüleri para olarak ilan etmişti.

    Kısa bir süre sonra küçük insanlar başka birinin evinde kalmanın veya yemek yemenin değerini örtü sayısı ile ifade etmeye çalıştı. Hatta hırsız vakaları bile olmuştu! Alaca karanlıkta artık güvende hissetmiyorlardı; önceleri Swabedoodah’lar alaca karanlıkta parkta veya sokaklarda gezmeyi, buluşmayı ve birbirine yumuşacık, sıcacık örtüler vermeyi seviyorlardı.

    Ormanın girişinde büyük, yeşil kobold oturuyordu ve olanları memnuniyet ile gözlemliyordu.

    Biraz zaman geçtikten sonra olumsuzluklar başladı. Küçük insanların sağlığı kötüleşiyordu. Çoğu omuz veya sırttaki ağrılardan şikayetçiydi – ve zaman içinde Swabedoodah’lar ard arda belkemiğinden rahatsızlanıyordu. Küçük insanlar eğilerek yürüyorlardı. Örtü dolu torbalar sürükleniyordu. Çoğu torbaların ağırlığından dolayı hastalandığını düşünmeye başlamıştı ve onları evde bırakmak gerektiğine karar kılmıştı. Artık sırtında torbasını taşıyan bir Swabedoodah nadir görünür olmuştu.

    Büyük, yeşil kobold söylediği yalanın sonucundan son derece tatmin olmuştu. Merak ettiği şey, küçük insanların kendisi gibi bencil olduklarında, onun gibi hareket edip etmeyeceğiydi – ve ediyorlardı! Artık köye daha sık gelir olmuştu. Ancak hiç kimse onu bir gülümsemeyle selamlamıyordu, kimse ona bir örtü vermiyordu. Tam tersine birbirlerine baktıları gibi ona da güvensizlik içinde bakıyorlardı. Kobold bunu seviyordu: işte bu onun için “gerçek” dünyaydı!

    Zaman içinde Swabedoo’daki durum daha da kötüleşmeye başladı. Belki belkemiğindeki rahatsızlıklardan dolayı; belki de sıcacık, yumuşacık örtülerin alış-verişi olmadığı için – kim bilir? – bazı insanlar öldü. Artık hiçbir mutluluk kalmamıştı köyde. Kederleri sonsuzdu.

    Büyük, yeşil kobold bunu duyduğunda şok olmuştu. “Bunu istemiyordum” dedi kendi kendine, “Bunu kesinlikle istemiyordum. Onlara gerçek dünyayı göstermek istiyordum, onların ölmelerini değil!” Ne yapabileceğini düşündü ve bir çözüme vardı.

    Mağaranın derinliğinde kobold bir maden ocağı keşfetmişti, içinde soğuk, iğne gibi batan sivri taşlar vardı. Yıllardan beri dağdan çıkardığı bu taşları madende saklıyordu. Onlara dokunduğunda soğukluğunu ve sivri oluşlarını hissettiği için onları seviyordu. Ve sevgisinin başka bir nedeni daha vardı: onları seviyordu, çünkü onlar onundu – onlara her baktığında büyük bir servete sahipmiş duygusuna kapılıyordu.

    Ancak şimdi küçük Swabedoodah’ların sefaletini gördüğünde taşlardan oluşan servetini onlarla paylaşmaya karar verdi. Sayısız torbaları bu soğuk ile sivri taşlarda doldurdu ve bir el arabası ile onlarla Swabedoo’ya gitti.

    Küçük insanlar bu soğuk, sivri taşları görünce çok mutlu oldular! Büyük bir dikkat ve minnet ile onlara verilen taşları aldılar. Artık yine birbirlerine birşeyler verebileceklerdi. Yine de, başka birine soğuk, sivri bir taş verip onu sevdiğini söylediklerinde soğuk, rahatsızlık verici bir duygu oluşuyordu – hem taşı verenin elinde, hem de taşı alanın. Soğuk, sivri taşlar sıcacık, yumuşacık örtülerin yerini tutmuyordu. Sivri bir taş hediye edilen kişi kalbinde garip bir duygu hissediyordu. Hiçbir zamanda taşı verenin ne düşündüğünden emin olamıyordu. Taşı veren çoğu zaman ellerine iğne batmış gibi bir duygu ile baş başa kalıyordu.

    Böylece yavaş yavaş Swabedoodah’lar yatağın altından sıcacık ve yumuşacık örtülerle dolu torbalarını çıkartıp, örtüleri açık havada, güneşin altında havalandırdılar. Yavaş yavaş aldıkları bir taşın karşılığında yumuşacık bir örtü vermeye başladılar. Örtü hediye edilen kişinin gözleri nasıl da parlıyordu! Bazıları çabucak evine gidip taş yerine bir örtü verebilmek için torbalarını alıyordu. Yine de taşları atmadılar. Üstelik her Swabedoodah da torbasını çıkarmadı. Soğuk ve sivri taşlarla ilgili düşünceler küçük insanların kafalarına kazınmıştı, çok derin bir şekilde. Bu, bazı konuşmalardan anlaşılıyordu:

    – “Yumuşacak örtüler mi? Gerçek amacın nedir?”
    – “Örtümün istenip istenmediğini nasıl öğrenebilirim?”
    – “Sıcacık bir örtü verdim ve ne aldım karşılığında? Buz gibi bir taş! Buna tekrar izin vermeyeceğim.”
    – “Ne ile karşılaşacağını hiçbir zaman bilemiyorsun: bugün bir örtü, yarın bir taş.”

    Büyük bir ihtimalle tüm küçük Swabedoodah’lılar önceki nesillerde doğal olana dönmek isterlerdi. Odalarının köşesinde soğuk, sivri taşlarla dolu bir torba bulunduruyorlardı. Bu torba o kadar ağırdı ki, kimse tek başına taşıyamıyordu. Bu yüzden hiç kimse yanında başka birine vermek üzere bir taş taşımıyordu. Aynı zamanda içten içe sıcacık bir örtü almayı bekliyorladı küçük Swabedoodah’lar. Rüyalarında köylerinde neşeli, yüzlerinde bir gülümseme ile dolaştıklarını ve eski günlerdeki gibi birbirlerine yumuşacak örtüler verdiklerini görüyorlardı. Ancak uyandıklarında onların eski alışkanlıklara dönmelerini engelleyen bir şey vardı. Genellikle dışarıya çıktıklarında dünyanın “gerçekten” nasıl olduğunu görüyorlardı.

    Bu yüzden artık sıcacık, yumuşacık örtülerin değiş-tokuşu nadirdir ve bu alış-veriş gerçekleşse bile gizli saklı bir şekilde yapılır. Yine de, bununla karşılaşabiliyoruz! Zaman zaman, tek tük. Ve kim bilir… belki bir gün…?

  2. Belgin Kurhan says:

    Çok güzel bir hikaye,tam da bize uygun.Ancak gerçekten,gönülden vermek insani çoğaltan birşey.Vermenin tadına varmış her insan bundan mutluluk duyar(yeter ki bu veriş egoyu büyütmek için olmasın)umarım daima verme-alma dengesi içinde oluruz.
    Nalancım güzel hikayen için çok teşekkürler.

  3. Katılıyorum sana Belgin, çook teşekkürler paylaşımın için. Sevgiler, çok öpüyorum.

  4. Harika bir hikaye 🙂 Paylaşım için teşekkür ederim. İnsanın farklı bakış açılarına her zaman ihtiyacı var. Ve bu da tüm masumiyetiyle yol gösteren çok güzel bir hikaye. Caanım Swabedoo’luların eninde sonunda özlerine dönebileceklerine inanmak istiyorum! 🙂

  5. Teşekkürler Meral Hanım içten paylaşımınız için ve evet, bizde özlerine dönebileceklerine inanmak istiyoruz 🙂 sevgiler…

  6. Pingback: bülbül-i nalan |

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s