‘Aim and Wish’, by Annie Lou Staveley / ‘Amaç ve Dilek’, Yazar Annie Lou Staveley


Aim and Wish

[Türkçe çevirisi için yorum bölümüne bkz.]

Published by Two Rivers Press, in 1997. Reproduced with kind permission:

Permission granted from Two Rivers Press. It is a wonderful pamphlet and should be shared. Our best wishes go to you across the planet. ‘ Beverly Vier


‘Hello Nicolas and Nalan, regarding your request to post Mrs. Staveley’s ‘Aim and Wish’ on your website, yes, you have our permission to do so, with the understanding that no one will be charged any fee for viewing or downloading the text of the paper.  And also with the understanding that her paper will not be reproduced for sale, in any form. Thank you, and best wishes for the success of your project.  Sincerely, Curtis Amo -Two RiversFarm’.


To Michael Smyth, In Memoriam


People often speak of the difficulties they have in formulating their aims. That is because they start from idea, from thought. Aim is not an idea, thought it has thought in it. Aim must be feeling-plus-thought. Start from a picture-from feeling.

Aim has to start with wish-with what you essentially wish to be. Take an egg. It has a hard shell around a tiny growing point surrounded by that which is needed to help it grow into what it is meant to become. In the center the growing point dreams of what it could be. But the wish is weak and is not effective against the protective shell which is its prison. That is, the egg is dormant as long as the wish of the potential growing point and the shell remain on the same level-this level. Our level.

However, wish has a magic ingredient. Being spirit it can reach a higher level from which it can receive help and strength. Wish can escape from the prison while still in it, but is ineffectual unless the growing point of the egg begins to stir, begins to be disturb. In an actual egg the disturbance comes from outside itself- from the sun rays, from the arrival of spring-but a human being must begin to share the wish to be, to be aware of it, and in consequence become enabled to add the weight of effort to the wish. Really, to share the help from above that comes through wish, and to actualize it.

The growing point, the nucleus, the potential being, up to now protected by the shell, begins to feel constricted and to perceive the shell as a prison and to push against it. No one could or should try to help it. This is a task it must accomplish by itself, or as such, perish. It is immensely fragile and weak, and the shell is immovable, coarse, inflexible. People used to speculate on what happens when the irresistible force meets the immovable object. This happens constantly whenever a seed sprout, an egg hatches-and no one can know in advance how it will turn out with any individual, seed or egg. No more can it be known how it will turn out when a human being awakens to the wish to become that which he could be. You could say that there are some among us who have reached that point, but never can it be known beforehand what the result will be-whether a slow continuation of the inevitable process of becoming, or at a given point, failure.

Gurdjieff says we are not doing anything Nature is not doing also, but we are trying to do it consciously. We turn now from the example of the egg and seeds and try to find an analogy within our own experience of something stirring in us, perhaps just beginning to develop in our dawning consciousness. How do I sense that hard shell that has, up to now, protected me, sleeping as I have been in a dream world? But now something in me is stirring, my dream world begins to be troubled and I am no longer satisfied, but shut in. Whichever way I stretch I come up against that inflexible prison. Sometime  I call it my personality and sometimes I call it my mechanicality, but  by whatever name there seems no way to escape from it. I am surrounded by all sides. I perceive that although, yes, there is a real wish to escape, there is also a wish to remain safe, protected, and to continue to dream calmly and peacefully. But there are some of us who know we cannot do this. We cannot change without ceasing to remain as we are. I cannot change, as I must, unless I cease to remain as I am. Again and again the disturbance returns- Life is knocking at my door; it is the time to awaken; there is a task to be done. I realize more and more that I cannot actually engage in my task effectively because of being locked in a prison that no longer fits me. It is outgrown.

The shell or mechanical life has to be broken if the feeble embryo is to continue to develop. It vacillates between fearful apprehension and eager exhilaration. The wayside is covered with the corpses of embryos that have  made it up to this point but go no further; the wish to become was less or equal in strength to the wish to be safe. Still, there are a few who continue in the processes of becoming and begin to ask: How can I escape from this prison-the prison that is myself? As the dream that I already am, what I could be, no longer satisfies, the prison becomes less and less endurable, and it becomes more difficult to deceive myself.

This is where a man needs to establish an aim-an aim founded on the wish. To be effective the wish has to be transformed into a conscious aim. The egg is transformed by the divine plan, the power of the sun’s rays, the spring. The divine plan is the never-ending wish of the creator for the evolution of being. But unlike the egg or the seed, man has to find himself and his place in it. Although the help is present, waiting for him, he himself must take the contact. At this point he is alone. Just as the chick is destroyed in the painful emergence from its shell if anyone tries to help it, so is the embryo of man when he comes to this point in his own evolution.

It is, of course, a dangerous point and very easy to lose one’s bearings. There are many processes to be completed, and dangers to be avoided, much excess baggage to be jettisoned. I cannot do it by myself-and there is no one to do for me.

There is a lot that could be said here, but only one thing perhaps can really help. Direct your aim to what is above, to what is ahead. Waste no more time trying to correct your past which you cannot do anyhow. You are the sum of all your experiences, the essence of them. Start from there. Look to your own star, to what you are meant to be . The light that comes from that will show you what needs to be transformed-not all at once, but very little by very little. But if you continue to look backwards you may suffer the fate of Lot’s wife. Or you may, like Orpheus, destroy what you most love, your Eurydice.

Bringing it down to practicality, how does one go on from day to day? Try, for a time, to have an aim of aspiration. First ponder: What is aspiration? To what do I Aspire? How can I relate my aim to this in a real but small way? Small enough so that it can be realizable. I almost forgot the most important thing. Don’t be afraid. No matter what happens around you, or to you, don’t be afraid. The plan is good.


What follows, is a quotation from a poem by Boethius, the 6th century roman philosopher.His grasp upon the understanding of the mechanisms of Providence makes his teaching very appealing.


‘Cerberus at Hell’s gate was still.

Dazed captive to an unknown song:

No longer plunged the turning wheel,

And Tantalus, athirst so long,

Heeded the streams no more: The tree

Avenging goddesses of ill

Wept, sad at heart; of melody

The very vulture drank his fill.

‘Yea, thou has conquered’ said the Lord

Of Shadows. ‘Take her but be wise.

Thy song has bought her, but on her

Turn not, this side of Hell, thine eyes.’

Yet is not love his greater law?

And who for lovers shall decree?

On the sheer threshold of the night

Orpheus saw Eurydice.

Looked and destroyed her. Ye who read,

Look up: the gods in daylight dwell.

All that you hold of loveliness

Sinks from you, looking down at Hell.’


This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters. Bookmark the permalink.

2 Responses to ‘Aim and Wish’, by Annie Lou Staveley / ‘Amaç ve Dilek’, Yazar Annie Lou Staveley

  1. ‘Amaç ve Dilek’ (‘Aim and Wish’)

    Yazar Annie Lou Staveley
    Two Rivers Press tarafından yayımlanmıştır, 1997.

    Michael Smyth’in Anısına

    ‘İnsanlar amaçlarını ifade etmekte ne kadar zorlandıklarını sıkça dile getirirler. Nedeni bir fikir, bir düşünceden başlamalarıdır. Amaç bir fikir olmayıp, düşünce düşünceyi içerir. Amaç, duygu-artı-düşünce olmalıdır. Bir resimden başla – bir duygudan.

    Bir amaç, dilekle – neyin olmasını dilediğinle – başlamalıdır. Bir yumurtayı düşün. Etrafında sert bir kabuğu olan, küçücük, büyüyen bir noktaya sahiptir. Söz konusu nokta, büyümesi için ihtiyaç duyduğu şeylerle çevrilidir. Merkezde yer alan nokta, ne olabileceğiyle ilgili hayaller kurar. Ancak dileği zayıf olup, hapishanesi olan koruyucu kabuğa karşı etkin değildir. Büyüme potansiyeli olan bu nokta ve kabuk aynı seviyede kaldığı sürece yumurta uykudadır. Bu seviye, bizim seviyemizdir.

    Yinede dileğin sihirli bir bileşeni vardır. Tin olduğundan daha yüksek bir boyuta erişip, oradan yardım ve güç alabilir. İçindeyken bile hapishaneden kaçabilen dilek, yumurtanın büyüyen noktası canlanmadıkça, rahatsız olmaya başlamadıkça etkisizdir. Gerçek bir yumurtada rahatsızlık dışarıdan – güneş ışınlarından, ilkbaharın gelişinden – gelir. Ancak insanoğlu var olma dileğini paylaşmaya başlamalı, onun farkına varmalı ve bunun sonucunda dileğe çabanın ağırlığını katabilmek için etkinleştirilmelidir. Dilek sayesinde yukarıdan gelen yardım paylaşılmalı ve gerçekleştirilmelidir.

    Bugüne kadar kabuk tarafından korunarak büyüyen nokta, çekirdek, potansiyel varlık, kısıtlanmış hisseder ve kabuğu bir hapishane gibi algıladığından onu iter. Hiç kimse ona ne yardım edebilir ne de etmelidir. Bu görevi kendisi başarmalıdır, aksi takdirde ölür. O, son derece kırılgan ve zayıftır. Kabuk ise sarsılmaz, kalın, esneklikten yoksundur. İnsanlar, karşı konulmaz güçle sarsılmaz nesne karşılaştığında neyin olup biteceğini tahmin etmeye alışkındır. Bir tohum çimlendiği, bir yumurtadan çıkıldığı vakit bu daima olur. Hiç kimse herhangi bir bireyin, tohumun veya yumurtanın ne hale gelebileceğini önceden bilemez. Aynı şekilde bir insanoğlunun var olma dileği uyanırsa da onun ne hale gelebileceği kestirilemez. İçimizden bazıları bu noktaya erişebildiyse de, sonucun önceden bilinmesi hiçbir zaman mümkün değildir. Sonuç, ya beklenen var olma sürecinin yavaş bir şekilde devam etmesi, ya da belirli bir noktada yaşanan başarısızlıktır.

    Gurdjieff, Doğa’nın yapmadığı şeyi bizim de yapmadığımızı, ancak yaptığımız şeyi de bilinçli bir şekilde yerine getirmeye çalıştığımızı söyler. Şimdi yumurta ve tohum örneğinden uzaklaşalım, kendi deneyimlerimize dönelim ve içimizde canlanan, belki uyanan bilincimizde gelişmeye başlayan bir şeyden örnek bulmaya çalışalım. Bugüne kadar rüyalar aleminde uyuyan beni koruyan o kalın kabuğu nasıl hissederim? İçimde bir şey canlanır. Rüya alemim rahatsız olmaya başlar. Artık tatmin olmam, ancak hapisteyimdir. Hangi yöne esnesem de, esneklikten yoksun hapishaneyle karşı karşıya gelirim. Bazen ona kişiliğim, bazen ise mekanikliğim derim. Ancak adı ne olursa olsun, ondan kaçmanın yolu yokmuş gibi gözükür. Her bir yanım çevrilidir. Bir yanım kaçmayı, diğer bir yanım ise güvende olmayı, korunmayı, sessiz ve huzurlu bir şekilde rüya görmeyi devam etmeyi diler. Ancak bazılarımız, bunu yapamayacağımızı bilir. Olduğumuz gibi kaldığımız sürece değişemeyiz. Olduğum gibi kalmaktan vazgeçmezsem, değişmem gerektiği gibi değişemem. Rahatsızlık defalarca geri döner – Hayat kapımı çalar, uyanma vakti gelmiştir, görülmesi gereken bir iş vardır. Bana uymayan bir hapiste kilitli kaldığımdan dolayı görevimi verimli bir şekilde yerine getiremediğimi gittikçe daha çok fark ederim. O artık küçük gelir.

    Zayıf cenin gelişmeye devam edecekse, kabuk veya mekanik hayat kırılmalıdır. O, korku dolu bir endişe ve istekli bir heyecan arasında kararsızdır. Yol kenarı, o noktaya kadar gelebilen, ancak devam edemeyen ceninlerin cesetleriyle kaplıdır. Var olma dileği, güvende olma duygusundan daha az veya onunla aynı oranda güçlüydü. Yine de var olma yoluna devam eden birkaç kişi var, onlar sormaya başlıyor: Bu hapisten nasıl kaçabilirim – kendim olan bu hapisten? Var olabileceğime veya olduğuma dair rüya artık beni tatmin etmiyor. Hapis, gittikçe daha az katlanılır bir hal alıyor, kendimi aldatmak daha zor geliyor.

    Burada insanoğlu bir amaç belirlemelidir. Dilek üzerine kurulu olan bir amaç. Verimli olabilmesi için dilek, bilinçli bir amaca dönüştürülmelidir. Yumurta, kutsal plan, güneş ışınlarının gücü, ilkbahar tarafından dönüştürülür. Kutsal plan, yaratıcının dileği olup, varoluşun evrimi için dile getirilmiştir. Ancak yumurtanın veya tohumun aksine, insanoğlu kendini ve içindeki yerini bulmalıdır. Onu bekleyen yardımın mevcut olmasına rağmen, bizzat kendisi iletişime geçmelidir. Bu noktada yalnızdır. Nasıl ki ağrılı bir şekilde kabuktan çıkan civciv ona yardım etmeye çalışan birisi olduğunda ölürse, insanoğlunun cenini de evrimin bu noktasına geldiğinde ölür.

    Bu tehlikeli bir noktadır şüphesiz, yönünü kaybetmek çok kolaydır. Tamamlanması gereken birçok süreç, kaçınılması gereken tehlikeler, yükü atılması gereken bagaj fazlalığı var. Kendi kendime yapamam – ve bunu benim için yapacak olan kimse yoktur.

    Burada söylenebilecek çok şey var, ancak belki tek bir şey yardımcı olabilir. Amacını, yukarıda, ileride olana yönelt. Artık geçmişini düzeltmeye vakit harcama, zaten düzeltemezsin. Tüm deneyimlerinin toplamı, onların özüsün. Buradan başla. Kendi yıldızına bak, olman gerektiğine. Buradan gelen ışık neyin – aynı anda değil, azar azar – dönüştürülmesi gerektiğini sana gösterecek. Ancak geriye bakmaya devam edersen, Lut’un karısının kaderine katlanmak zorunda kalabilirsin. Veya Orfeus gibi, en çok sevdiğini, Eurydice’ini yok edebilirsin.

    Bunu uygulayabilmek için, günden güne nasıl ilerleyebiliriz? Bir kere özlem dolu bir amacının olmasını dene. Kafa yoracağın ilk şey: Özlem nedir? Neye özlem duyarım? Amacımı bununla, küçük ama gerçek bir şekilde, nasıl ilişkilendirebilirim? Amacın gerçekleştirilebildiği ölçüde küçük olmalıdır.

    Neredeyse en önemli şeyi unuttum. Korkma. Etrafından olup bitenlerden, sana olanlardan, korkma. Plan güzel.’

  2. Ginny Biddle says:

    Thank you

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s