Chapter 3 – First Steps Towards the Spiritual Path / 3.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

From Multiplicity to Unity / Çokluktan Birliğe

[Türkçe çeviri için yorum bölümüne bkz.]

Everything that is lives.-Void doesn’t exist.-Of the wonderful possibilities of life.-We must help life.-Goodness towards all beings.- Expand life in us: Cultivation of beauty, strength, health, refinement.-Expand life around us: Necessity of exchanges, necessity of sociability. According to the law of swaying, knowing how to select affinities.

“Everything that is lives” says the Cosmic Philosophy. And this reality of all the existence is very beautiful and full of joy! The whole of nature, all the beings, all the lands, the stars, all the suns, and the thought, and the forces and the substance, everything lives. Inertia and void don’t exist in nature, everything is filled, populated, inhabited.

In the air and above the air, a substance of the most subtle aspect, more rarefied called ether, spreads afar towards the infinite. And beyond this ether, there are even more subtle and rarefied zones.

Well! All these layers of matter, more or less visible but existing, live and are made of living atoms and in them there is life and beings.

On earth, in the water, in the air, there are numerous beings. Likewise in the ether that we don’t see, there are the beings of these realms, equally invisible to our denser eyes.

Everywhere where our scope of vision, of consciousness, of knowledge is venturing there is life. We cannot comprehend anything without her nor outside of her. Human feelings, intelligence, love, the virtues are also forces of life. And even what seems motionless in appearance, like the bog rocks, earth, all this matter so heavy, lives as well.

Modern science demonstrates that minerals are made of submicroscopic atoms that are separated by spaces alike and comparable to the pores of the skin. And that inside the minerals there is movement, as intense and fast, as alive then the movement of the planets around the sun. Each atom is in some sort, alike a small solar system.

Crystals have an even more obvious life. It is proven that they grow, as for instance do trees and plants.

And some of the flowers called ‘sensitive’ because of that, are so sensitive to touch that they close themselves when being touched.

We can already oversee in the plant realm a kind of preservation instinct that resemble to consciousness or to intelligence.

Some trees, for instance, have branches taking specific shapes to avoid an obstacle detrimental to their growth. All direct their branches towards light, which they need to flourish.

With the animals, instinct and intelligence are even more developed, alike the feelings of consciousness, which are very obvious with some of them. Like the benevolence, the faithfulness and devotion of the dog, the malice of the monkey and the rare intelligence of the elephant, etc…

Finally, it is in man that we find most of consciousness and evolution. It is man who is the most able to understand other beings, their needs, their special qualities; it is him that is the most able to make a proper use of them and orchestrate them; it is him that, in truth, is like the director of our planet.

What a great responsibility is bestowed upon him!

We must love life and feel how much it holds great and marvelous possibilities. We must love the beauty of life, such as the greatness of a rare sunset, the exquisite beauty of a delicate flower, or the physical beauty of a horse full of vigor or finally the adornment of a bird.

We must love these forms of life and respect them and help them to develop to their fullest capacities.

As much as we need to help the life and beauty inside of us to flourish.

Therefore, to love life, we need to learn when we are young to love our fellow humans. Too many are what we call ‘savages’, that is that besides the closed little circle of the family or friends they have adopted, they don’t look up towards society, they are not interested in other beings, they have no desire to know or love more. This tendency is very wrong, because life is generous and offers us with abundance many diverse human beings, complex, different, to know and to understand, why refrain ourselves out of shyness, laziness, indifference or pride from these exchanges, all of this blossoming of various, new and deep feelings that new friendships, new affinities would bring us constantly, like the blossoming of an eternal spring.

Is life indeed so rich in real joys that we do not have to keep trying to embellish it? Is man not a collective being that need others to blossom to his fullest?

We must yet know how to choose.

Because, here, we are touching to a law that is wonderfully studied in the Cosmic Philosophy and of which we will come back later, the law of swaying, that exist in all things and that is of the equilibrium we all must tend. This law of swaying tells us: Acquire this virtue, but be sure to acquire at the same time the one that appears to be its opposite, so to enrich your being from all sides, although staying in the just middle, like the two sides of the balance are in equilibrium.

For instance, this law tells us:

Be just, but be charitable. Be generous, but also thrifty. Be in a haste to accomplish beautiful deeds, to realize beautiful thoughts but keep up with patience also. Be daring and brave at the same time keeping up with carefulness, etc…

Here in the subject that matters to us, this law indicates that we must seek and love the other beings, we must desire having around us the most possible of friendships, the most possible of affections but that we need also to know to distinguish those who are worthy to merit in return our esteem, our friendship, our affection.

Because we always resemble to those we love. Nothing is indifferent in life and the choice of friends takes an enormous importance.

First, there is always a reciprocal influence. Then we must think of the long hours of exchange, to the conversations and to the thoughts that will follow. It is very important to select our relationships and to group them around our heart according the elevation of their aspirations and intellectual affinity.

Cicero, the Roman thinker said:

‘True friendship is based on intelligence.’

We need exchanges based on the highest ideal that the soul is full, to feel really close and nobly close, in what we feel the highest in us.

Pythagoras’ teaching is remembering us of this line of conduct in these two eloquent verses:

‘Choose as your friend the friend of rightfulness. Listen to his dear advices, learn through his life example.’

What a great responsibility there is in the choice of a friend! It is a whole road of progress and joys that a noble new friendship may open or close us to!  We leave to hazard such reality. We do not learn, in general, from childhood, to seek and choose friends like the greatest of the human treasures! Where is, though, the happiness of man if it is not in the heart of man? ‘Keep your heart safe more than any other things worth keeping’ says the book of Proverbs, which is the source of all goods.

But we should not animate it by lack of exchange, because if for the life of the body a rich and complete food is important to avoid anemia, the same stands for the life of the heart and the mind, intense exchanges are precious.

We can little perfect ourselves without trying to help the perfecting of those who surround us by affinity and that are less advanced then us on the road of evolution. And this deep thought of Confucius is intensively true: ’It is by knowing ourselves that we get to know others, but in knowing others we get to know ourselves.’

The more we deeply touch a quantity of beings, the more we are able to get to know ourselves and to grow and evolve, because never two beings are identical, and diversity complexifies our science of life.

Chapter 4 

This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Chapter 3 – First Steps Towards the Spiritual Path / 3.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

  1. Var olan her şey yaşar. – Boşluk yoktur .- Hayatın muhteşem olasılıkları hakkında.- Yaşama yardım etmeliyiz. – Tüm varlıklara iyilik göstermeliyiz.- İçimizdeki hayatı genişletmeliyiz: Güzelliği, sağlığı, inceliği yetiştirmeliyiz. – Etrafımızdaki hayatı genişletmeliyiz: Paylaşmanın, sosyalliğin gerekliliği hakkında. Denge kanununu göz önünde bulundurarak benzerlikleri seçmeyi bilmeliyiz.

    “Var olan her şey yaşar” diye ifade eder Kozmik Felsefe. Tüm varoluşun bu gerçekliği, inanılmaz güzel ve sevinç doludur! Tüm doğa, tüm varlıklar, topraklar, yıldızlar, güneşler, düşünce, güçler ve öz, her şey yaşar. Doğada hareketsizlik ve boşluk yoktur. Her şey doldurulmuş, iskan edilmiş, her yere yerleşilmiştir.

    Gökyüzünde ve gökyüzünün üstünde en ince haliyle, yoğunluğu azalmış eter adında bir öz uzağa, sonsuzluğa doğru yayılır. Ve bu eterin ötesinde, daha da ince alanlar vardır.

    Güzel! Az çok görünür, ancak var olan maddenin tüm bu katmanları yaşar, yaşayan atomlardan oluşur ve onlarda da yaşam ve varlıklar vardır.

    Toprakta, suda, havada sayısız varlıklar vardır. Görmediğimiz eterde olduğu gibi, o alemlere ait varlıklar vardır. Daha yoğun olan gözlerimize aynı derecede görünmezler.

    Vizyonumuzun, bilincimizin, bilgimizin uzanabildiği her yerde hayat vardır. Onsuz ve onun dışında hiçbir şeyi kavrayamayız. İnsani duygular, zeka, sevgi, erdemler de hayatın güçleridir. Hatta hareketsiz gibi gözüken ağır maddeler de yaşar, örneğin büyük kayalar, toprak gibi.

    Modern bilim, minerallerin submikroskopik atomlardan oluştuğunu, bunların benzer boşluklar tarafından ayrıldığını ve cildin gözenekleri ile karşılaştırılabilir olduğunu gözler önüne serer. Aynı şekilde minerallerin içinde, güneşin etrafındaki gezegenlerin hareketi kadar yoğun, hızlı ve canlı bir hareket olduğunu ifade eder. Her bir atom, küçük bir solar sisteme benzer.

    Hatta kristallerin hayatı daha da aşikardır. Onların örneğin ağaç ve bitkiler gibi büyüdüğü kanıtlanmıştır.

    Bazı çiçekler ise, onlara dokunulduğu anda kendilerini kapattıkları için, ‘duyarlı’ olarak tanımlanır.

    Bitki aleminde bilince veya zekaya benzer bir korunma içgüdüsü gözlemleyebiliriz.

    Örneğin bazı ağaçların dalları, kendi gelişimlerine mani olabilecek bir engelden sakınmak için, belirli şekiller alır. Ağaçlar, tüm gelişmesi gereken dallarını ise ışığa doğru yönlendirir.

    Hayvanlarda içgüdü ve zeka, bilinç duygusu gibi, daha da gelişmiştir. Örneğin bir köpeğin yardımseverliği, sadakati ve bağlılığı, maymunun fesadı ve filin az bulunan zekası gibi, vs…

    Bilinci ve evrimi en tamamlanmış olan insanoğludur. Başka varlıkları, onların ihtiyaçlarını, özel niteliklerini anlamaya en yatkın olan insandır. Onları en doğru şekilde kullanabilen ve yönetebilen odur. O, gezegenimizin yönetmeni gibidir.

    Ona ne kadar büyük bir sorumluluk bağışlanmıştır!

    Hayatı sevmeli, içinde ne kadar büyük ve olağanüstü olanaklar barındırdığını hissetmeliyiz. Hayatın güzelliğini sevmeliyiz, örneğin nadir görülen bir gün batımının büyüklüğü, lezzetli bir çiçeğin nefis güzelliği, kuvvet dolu bir atın fiziksel güzelliği veya sonuç olarak bir kuşun süsü gibi.

    Hayatın bu şekillerini sevip saymalıyız ve tüm potansiyellerini ortaya çıkartabilmeleri için onlara yardım etmeliyiz.

    Aynı şekilde içimizdeki hayatın ve güzelliğin filizlenmesi için yardım etmeye ihtiyacımız var.

    Hayatı sevmek için, genç bir yaştayken insanları sevmeyi öğrenmeliyiz. ‘Yabani’ olarak adlandırdığımız birçok kişi, aile veya arkadaş olarak benimsediklerinin dışında insan içine karışmaz, başka varlıklara ilgi göstermez, daha çok bilmeyi veya sevmeyi arzulamaz. Bu eğilim çok yanlıştır. Hayat cömert olup, bilmemiz ve anlamamız için bize bereketli bir şekilde türlü türlü, karmaşık ve farklı insani varlık sunar. O halde çekingenlik, tembellik, kayıtsızlık veya gururdan ötürü kendimizi neden bu paylaşımlardan, yeni arkadaşlıkların, yeni benzerliklerin bize sürekli getirdiği değişik, yeni ve derin, sanki sonsuz bir pınardan akan duygulardan soyutlayalım.

    Hayat gerçekten, onu güzelleştirmemiz gerekmediği kadar, sevinç dolu mudur? İnsanoğlu, potansiyelini ortaya çıkarmak için başkalarına ihtiyaç duyan, kollektif bir varlık değil midir?

    Yine de seçim yapmasını bilmeliyiz.

    Burada Kozmik Felsefe’de çok güzel bir şekilde ele alınan, daha sonra tekrar geri dönüş yapacağımız bir kanuna değinelim: Her şeyde var olan ve hepimizin yönelmesi gereken dengeleme kanunu. Bu kanun bize şöyle der: Bir erdemi elde ederken, aynı zamanda zıttı olan erdemi de elde ettiğimizden emin olmalıyız. Böylece, bir terazinin dengede olması gibi, ortada bulunmamıza rağmen, varlığımızın tüm yönlerini zenginleştirebiliriz.

    Örneğin bu kanun bize şöyle der:

    Adil ol, ancak aynı zamanda hayırsever. Cömert ol, ancak aynı zamanda tutumlu. Güzel eylemleri yerine getirmek, güzel düşünceleri hayata geçirmek üzere acele et, ancak aynı zamanda sabırlı olmayı sürdür. Cesur ve yürekli ol, aynı zamanda dikkatli, vs…

    Burada kanunun işaret ettiği ve bizi ilgilendiren konu, diğer varlıkları aramamız ve sevmemiz, mümkün olduğu kadar çok arkadaşlıklara, sevgiye sahip olmayı arzulamamızdır. Ancak saygımızı, arkadaşlığımızı ve sevgimizi kimin hak ettiğini de bilmeliyiz. Çünkü aynı zamanda sevdiklerimize benzeriz. Hayatta hiçbir şey önemsiz olmayıp, arkadaşların seçimi büyük bir önem teşkil eder.

    Öncelikle her zaman karşılıklı bir etki söz konusudur. Sonrasında uzun saatler süren paylaşımları, sohbetleri ve devamında gelecek düşünceleri akla getirmeliyiz. İlişkilerimizi seçip, onları gayelerin yüceliğine ve entelektüel benzerliğine göre kalbimizin etrafında gruplamak çok önemlidir.

    Romalı düşünür Cicero dedi ki:

    ‘Gerçek arkadaşlığın temeli zekadır.’

    Ruhun dolu olduğu en yüce gayemizi temel alan paylaşımlara, içimizde en yüce olarak algıladığımıza gerçekten yakın hissetmeye ihtiyacımız var.

    Pisagor’un öğretisi bize bu davranış çizgisini iki anlamlı cümle ile hatırlatır:
    ‘Doğruluğun arkadaşı olanı, arkadaşın olarak seç. Onun değerli öğütlerini dinle, onun hayat tecrübelerinden öğren.’

    Arkadaş seçimindeki sorumluluğumuz ne kadar da büyük! Asil olan yeni bir arkadaşlık, bize gelişimin ve sevinçlerin yolunu açabilir veya kapatabilir! Böyle bir gerçekliği riske sokmayı öğreniyoruz. Genelde çocukluğumuzda arkadaşları insanın en büyük hazinesiymiş gibi aramayı ve seçmeyi öğrenmiyoruz! Kalbinde değilse, insanın mutluluğu nerededir? ‘Kalbini değer gördüğün her şeyden daha çok güvende tut’ der tüm iyiliklerin kaynağı olan Atasözü kitabı.

    Ancak onu paylaşımın yoksunluğu ile hareketlendirmemeliyiz. Anemiyiz engellemek için fiziksel bir beden için zengin ve tamamlanmış bir gıda ne kadar önemliyse, kalp ve zihin için de yoğun paylaşımlar o kadar değerlidir.

    Benzerliklerinden ötürü yakın hissettiğimiz, ancak evrimin yolunda bizden daha az gelişmiş olan kişilere tamamlanmaları için yardım etmeye çalışmadığımız sürece kendimizi tamamlayamayız. Konfüçyüs’ün bu derin düşüncesi gerçekten doğrudur: ‘Kendimizi bilerek başkalarını bilebiliriz. Başkalarını bilerek kendimizi bilebiliriz.’

    Ne kadar çok varlığa derin bir şekilde dokunursak, o kadar çok kendimizi bilebilir, büyüyebilir ve gelişebiliriz. Hiçbir zaman iki varlık özdeş olmayıp, farklılıklar hayatımızın bilimini çok yönlü kılar.

  2. Pingback: Chapter 2 – First Steps Towards the Spiritual Path / 2.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar |

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s