Chapter 12 – First Steps Towards the Spiritual Path / 12.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

Journey back to the Absolute Sun / Mutlak Güneşe Dönüş

Journey back to the Absolute Sun / Mutlak Güneşe Dönüş

[Türkçe için yorum bölümüne bkz.]

To form the future. To have a high and useful aim. To grow, to intellectualize, to spiritualize, to impersonalize leads to immortalization. To unite to the most elevated Idea. Life and Intelligence are eternal. ‘Immortality is the only price worth running for.’ Illumination is gradual, progressive, infinite. The perfecting of the pathotism is also infinite.


There are two sorts of beings: On one side, those who have an elevated aim and those who don’t and limit their aspirations to themselves. On one side those who transform life, so to make it more alike to the Divine, and those who are just bearing it or taking it as it is and accepting this.

We are clearly with the first group and have an aim that is bigger than us and that is not containing our own interest only. We ought to be constructors and transformators! And it is the growth of the being and the widening of its actions and usefulness that is the highest direction.

There will always be those who are content of life as it is, those who don’t have within them that unsatisfied feeling and are not thirsty for the shining progress.

Scientists, artists, writers, geniuses even, only care about studying the current laws of life and to faithfully reflect its images.

Others, more daringly and more deeply, have felt that nature in its depth conceals unknown wealth and that beyond our current contemporary manners, societies and civilizations, lays a higher, freer and more luminous life… These have removed parts of the veil; these belong, without knowing it, to the constructors and transformers.

The work of art itself must have as aim usefulness, the progress of life. Nothing is more true and fertile that what seeks to serve on Earth, the progress of the rule of Justice. Out of this, no work is formative and no life holds a participating influence.

We must desire living for a great Ideal. We must desire working for a great cause. We must become less narrow, less selfish. We need to widen ourselves, so to receive the splendor that seeks to incarnate on Earth.

‘Open up wide doors of glory, the Eternal is approaching!’

This is how the Psalms talk to the people of good will, who aspire to open trails of light, who aspire to receive the great breath of what is Eternal, out of time, out of space, out of habits and prejudices. Of what is in the infinite greatness of a heart that opens to the infinite and progressive of the unlimited truth!

If we want to reach this progress, we have to leave behind all traces of selfishness, narrowness and not be crystalized in any manner. Many, in fact, confuse individuality and fixity.

We have already spoken together of the difference between individuality and impersonality. We have seen that to impersonalize ourselves helps to form a more wide, rich, and complex individuality, because to impersonalize is to widen our being and uniting it with the higher and serve this higher rather than ourselves.

It is not that individuality that finds its strength and stubbornness in its own fixity, in its fierce resistance to open itself to advice, or in keeping its prejudice and defects.

On the contrary, that individuality covers itself in an appearance and veils; these are the weaknesses of a being too scared to expose itself to the sun of the truth.

The individuality we speak of is the one that aspire to ceaselessly grow and open its very being to progress; it seeks to forget its outdated conceptions and habits to receive today new strengths and new lights, so to widen its doors and be vivified by the gliding breath of the Eternal…

‘Be great, large and wide, be like the sky!’ says an ancient wise.

We have a tendency to shrink and trivialize each other. We dare not to manifest in full nobility our most heroic feelings, the actions, the attitudes, the thoughts truly great and amazing. This greatness and this amazingness, we put them safe in the theater or in the concert hall, or in the manifestations of art, not trying to live this art, this nobility, this ideal in our very lives.

To continuously widen our individuality, we must ‘make it one’ with the highest Idea. We have seen that thought is the supreme strength, the great reality. It is the thought of a being that is the immortal part of that being. Let’s protect it, love it and cultivate it!

We are to become the garment of an Ideal and a progressive idea incarnates itself so much that it becomes our very center: It will there organize itself more and more, it will be more and more conscious and thus always progressing, gradually our unconscious parts of our being are taken into the full light of its consciousness, evolving in all direction, mentally, psychically, nervously and physically. We will form in all our strength the immortality that humanity can conquer.

Everything lives. The great wave of life is Eternal. It flows without cease from a rose to a lily, from the water in the earth, from the elm to a cedar, etc…

In turns, it animates beings after beings, forever.

Likewise, intelligence is eternal. Its powerful breath glides over matter and incarnates where it is received by affinity.

To bring life conscious, we must illuminate it by consciousness. When this consciousness receives, uses, intake many strengths and organizes them, building a whole being of strengths, that being is immortal like the strengths it is composed of.

Because life always existed, it will forever be, because what has no beginning will have no end.

We need to ponder about immortality and its benefits. ‘Immortality is the only price worth running for,’ says Saul of Tarsus.

This is why we need to put aside all thoughts of destruction, of stop and end.  These thoughts are unhealthy and wrong. They embody no light, they don’t build towards the future nor do they carry with them the Unlimited. All that is restrictive is contrary to progress.

Throughout time, throughout the most ancient wise time up to our modern civilizations, with our great thinkers as with the people in the wilderness, a great desire of immortality is working humanity, this immortality of which the possibility and reality is unceasingly proclaimed, from the great and deep initiations of India, Persia, of the Celts and the Gaels, of China, of the Egyptians, the Hebrew, of the ancient race of the Amerindians, the Greek initiated philosophers, such as those of the Ionian school, the Pythagoricians, the school of Socrates, the wise adepts of the Alexandrian school, up to the scholastic school of the middle ages with Origen, Saint Thomas of Aquino, Raymond Lulle, later Pic de la Mirandole, Jacob Boehme, Kunrath and the father of modern medicine, Paracelsus, etc…Then later again, the great Spinoza, the intuitive Leibnitz, Swedenborg the enlightened and all those who seek eagerly truth, beyond of the visible appearance…

‘Ardor and love that torments each of us, have for aim immortality’, says Plato.

We find in the ‘Laws of Manu’, which dates from the oldest Brahmanic traditions, some paragraphs like this one: ‘Every act of the thought, of the speech or of the body bears a good and bad fruit. In fulfilling his duty, prescribed to every being, and without having the expectation of a reward, man/woman reaches immortality.

We read in Spinoza: ‘The soul can sometime be of such a nature that what perishes at the death of the body is no match compared to what continues to exist.’

‘Man/ Woman has in him/herself immortal parts of being, but he/she believed he/she was mortal because he/she found mortal parts in him/her’ said a philosopher.

However, the idea being eternal, the individual life that unites with it, that exists within it, by it, this individual life has no end.

And it is this widening, this impersonalisation of the individual, beyond the little narrowness, away of selfishness, beyond time and space, that leads towards immortalization, towards what Was, Is and Will Be!

We have to remember that progress is infinite, that after the day’s light another light even more shining will illuminate our tomorrows.

This illumination can only be slow and progressive, but without growing tired, we ought to desire it in all ages of our life.

Let’s quote this beautiful sentence from the ‘Chronicles of CHI’: ‘For every science and for every craft, learning is needed.’

How much more learning is needed for the hermetic science that is veiled to the major parts of humanity!

There are many people who, with a rough hand have raised the veil and declaring it was hiding nothing, and when they have sentiated then that ‘nothing’ were deeply troubled. The light  that rejoice the eagles blinds the owls and nobody can cross from the darkness to the full light of the sun without protecting his/her eyes.

The gradual dawn’s light is as beautiful as it is instructive.

As we were saying in the first chapter, all science, all art, all feeling can indefinitely shine and perfect itself!

The art of loving, the science of loving is also an endless road!

If it is good to put on one side any narrow sentimentality and its dangerous traps that tend to stop the progress of a being by a feeling of so-called affection or weakness towards another being that refuses evolution, for example (and that example is quite frequent in our current society), it matters on the other side to understand that love, to be beautiful and sustainable, must ceaselessly perfect itself.

Appendix/ Ek

This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Chapter 12 – First Steps Towards the Spiritual Path / 12.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

  1. Pingback: Chapter 11 – First Steps Towards the Spiritual Path / 11.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar |

  2. Geleceği şekillendirmek. Yüce ve faydalı bir hedefe sahip olmak. Büyümek, entelektüelize etmek, tinselleştirmek, kişiler üstü hizmet etmek ölümsüzleşmeye götürür. En yüce hedefi birleştirmek. Hayat ve zeka sonsuzdur. ‘Ölümsüzlük, uğruna çalışmaya değer yegane ödüldür.’ Aydınlanma kademeli, gelişen, sonsuzdur. Patotizmin mükemmelleştirilmesi de sonsuzdur.
    İki çeşit varlık vardır: Bir tarafta yüce bir hedefe sahip olanlar, diğer tarafta ise ona sahip olmayanlar ve özlemlerini kendilerine sınırlayanlar. Bir tarafta hayatı dönüştürenler ve böylece onu Kutsal’a daha çok benzetenler, diğer tarafta ise hayata katlananlar veya onu olduğu gibi karşılayan ve bunu böyle kabul edenler.

    Bizler tabiiki ilk gruba dahiliz, bizden daha büyük, içinde sadece kendi çıkarımızı barındırmayan bir hedefe sahibiz. Bizlerin inşaatçı ve şekillendirici olması gerekirdi! Varlığın büyümesi, eylemlerinin genişlemesi ve faydasının artması en yüce hedeftir.

    Hayattan olduğu haliyle memnun olanlar her zaman olacaktır. Onlar içlerinde o tatmin olmayan duyguyu taşımayan ve ışık saçan sürecin sussuzluğunu yaşamayanlardır.

    Bilim adamları, sanatçılar, yazarlar, hatta dahiler ancak hayatın mevcut kanunlarını incelemekle ve sadık bir şekilde imgelerini yansıtmakla yetinir.

    Başkaları, cesaret ve içtenlikle, doğanın derinliklerinde bilinmeyen zenginlikler gizlediğini ve mevcut çağdaş koşulların, toplumların ve medeniyetlerin ötesinde daha yüce, özgür ve aydınlık bir hayatın var olduğunu hissettiler… Onlar örtünün bazı parçalarını, bunların inşaatçılara ve şekillendiricilere ait olduğunu bilmeden, kaldırdılar.

    Sanat çalışmasının kendisi faydayı, hayatın gelişimini hedeflemelidir. Dünya’da Adalet kuralının gelişimine hizmet etmeyi arayandan daha gerçekçi ve bereketli hiç birşey olamaz. Bunun dışında hiçbir çalışma şekillendirici değildir ve hiçbir yaşam katkı sağlamaz.

    Yaşamayı, yüce bir gaye olarak arzulamalıyız. Yüce bir amaç için çalışmayı arzulamalıyız. Daha geniş bakabilmeli, daha az bencil olmalıyız. Kendimizi genişletmeliyiz ki Dünya üzerinde enkarne olmak (bedenleşmek) isteyen görkemi karşılayabilelim.

    ‘İhtişamın kapılarını ardına kadar açın, Sonsuzluk yaklaşmaktadır!’

    İyi niyetli insanlara, ışığın yollarını açmayı arzulayanlara, Sonsuz, zamansız, mekansız olanın, alışkanlıkları ve önyargıları olmayanın yüce nefesini almaya özlem duyanlara, sınırsız gerçeğin sonsuzluğuna ve gelişimine açılan kalbin sonsuz yüceliğine can atanlara böyle konuşur ilahiler!

    Bu gelişmeye erişmek istersek, bencilliğin, dar bir bakış açısının tüm izlerini geride bırakmalıyız ve hiçbir anlamda kalıplaşmış olmamalıyız. Gerçekte birçok kişi bireyselliği ile sabitliği karıştırır.

    Bireyselliğin ve kişiler üstü hizmetin arasındaki farka değinmiştik. Kişiler üstü hizmet etmenin, daha geniş, zengin ve kompleks bir bireyselliğin şekillenmesine yardımcı olduğunu görmüştük. Çünkü kişiler üstü hizmet etmek, varlığımızı genişletmek, onu daha yüce olanla birleştirmek ve kendimizden ziyade o daha yüce olana hizmet etmektir.

    Bu, kendi sabitliğinde gücünü ve inatçılığını bulan, tavsiye almaya şiddetli bir direnç gösteren veya kendi önyargılarını ve kusurlarını bırakmayan bir bireysellik değildir.

    Tam tersine bu birey, bir görüntünün ve örtülerin arkasında saklanır. Bunlar, gerçekliğin güneşinde kendini sergilemekten korkan bir varlığın zayıflıklarıdır.

    Bizim bahsettiğimiz birey durmaksızın gelişmeyi arzulayan ve kendi varlığını gelişime açandır; zaman aşımına uğramış fikirleri ve alışkanlıklarını unutmaya çalışır, böylece bugün yeni güçleri ve yeni ışıkları karşılar, kapılarını ardına kadar açar ve Sonsuzun süzülen nefesi ile canlanır…

    ‘Yüce, büyük ve geniş ol, gökyüzü gibi ol!’ der kadim bir bilge.

    Birbirimizi küçültme ve değersizleştirme eğilimimiz var. En kahramanca duygularımızı, eylemlerimizi, tutumlarımızı, gerçekten yüce ve harikulade olan düşüncelerimizi tüm asalet içinde tezahür etmeye cesaret edemiyoruz. Bu azameti ve hayranlık uyandıran yanlarımızı güvenli bir şekilde tiyatro veya konser salonunda sergiliyor veya sanat yoluyla tezahür ediyoruz. Bunu, bu sanatı, asaleti, hayatımızdaki bu ideali yaşamayı denemeden yapıyoruz.

    Bireyselliğimizi sürekli olarak genişletmek için onu en yüce fikir ile ‘bir yapmalıyız’. Düşüncenin en yüce güç, en üstün gerçeklik olduğunu gördük. Bir varlığın düşüncesidir onun ölümsüz parçası olan. Onu koruyalım, sevelim ve geliştirelim!

    Bir idealin kılıfı olmak üzereyiz. Gelişen bir fikir kendini o kadar çok enkarne eder ki, merkezimize dönüşür: Kendini gittikçe daha çok organize edecek, gittikçe daha bilinçli olacak ve her zaman gelişecek. Böylece varlığımızın bilinçdışı parçaları o fikrin bilincinin ışığında kademeli olarak aydınlanacak ve zihinsel, psişik, sinirsel ve fiziksel olarak tüm yönlere doğru gelişecek. Var gücümüzle insanlığın fethedebileceği ölümsüzlüğü şekillendireceğiz.

    Herşey yaşar. Hayatın yüce dalgası Sonsuzdur. Bir gülden bir zambağa, sudan toprağa, karaağaçtan sedire durmaksızın akar, vs…

    Döner, varlıkları bir bir canlandırır, sonsuza dek.

    Aynı şekilde zeka da sonsuzdur. Güçlü sesi maddenin üzerinde süzülür ve benzerlikten dolayı karşılandığı yerde enkarne olur.

    Hayatı bilinçli kılmak için onu bilinç ile aydınlatmalıyız. Bu bilinç birçok gücü aldığı, kullandığı, onları entegre ve organize ettiği, güçlerden oluşan bir varlık yarattığı zaman, o varlık onu oluşturan güçler kadar ölümsüzdür.

    Çünkü hayat her zaman vardır, sonsuza dek olacaktır. Bir başlangıcı olmayanın sonu da yoktur.

    Ölümsüzlük ve onun yararları üzerine düşünmeliyiz. ‘Ölümsüzlük, uğruna çalışmaya değer yegane ödüldür’ der Tarsuslu Saul.

    Bu yüzden tahrip etmek, durmak ve sonlandırmakla ilgili düşünceleri kenara koymalıyız. Bu düşünceler sağlıksız ve yanlıştır. Işık içermiyorlar, ne geleceğe doğru yatırım yapıyorlar ne de Sınırsız olanı beraberinde taşıyorlar. Sınırlayıcı olan herşey gelişmenin karşıtıdır.

    Tarih boyunca, en kadim bilge zamanından modern medeniyetimize kadar, ölümsüzlüğe duyulan büyük özlem insanlığı, hem büyük düşünürlerimizi hem de kabile insanlarını, etkilemektedir. Bu ölümsüzlüğün olasılığına ve gerçekliğine yüce ve derin inisiyasyonlarla durmaksızın tanıklık edildi. Bu tanıklık Hindistan, İran, Çin, Mısır’da, Kelt ve İskoçyalılar, Museviler, Kızılderililer’in kadim ırkı, inisiye olmuş Yunan Filozoflar – örneğin İyon, Pisagor, Sokrates’in okullarından olanlar – İskenderiye okulunun bilge üstadları, Ortaçağların skolastik okulundan Origen, Aziz Thomas of Aquino, Raymond Lulle, daha sonra Pic de la Mirandole, Jacob Boehme, Kunrath ve çağdaş tıbbın babası Paracelsus, vs… daha sonra ulu Spinoza, sezgisel Leibnitz, aydınlanmış Swedenborg ve görünenin arkasında yatan doğruyu hevesle arayan diğer filozoflar tarafından edilmiştir.

    ‘Her birimize acı çektiren heves ve sevginin hedefi ölümsüzlüktür’ der Eflatun.

    En eski Brahmanik gelenekten gelen “Manu’nun Kanunları”nda bunun gibi bazı paragraflar buluruz: ‘Düşüncenin, konuşmanın veya bedenin her bir eylemi hem iyi hem de kötü bir meyve taşır. Herkese buyurulan görevi, karşılığında ödül beklentisi olmadan yerine getirerek erkek/kadın ölümsüzlüğe erişir.’

    Spinoza’da okuruz: ‘Ruh bazen öyle bir doğaya sahip olabilir ki, bedenin ölümüyle yok olan, var olmaya devam edene denk olamaz.’

    ‘Erkek/kadın içinde varlığın ölümsüz parçalarını barındırır. Ancak o ölümlü olduğuna inandı, çünkü içinde ölümlü parçalar buldu’ dedi bir filozof.

    Yine de sonsuz olma fikri ile birleşen, onun içinde ve onun aracılığıyla var olan bireysel hayatın sonu yoktur.

    Bencillikten uzak, dar bir bakış açısının ve zaman ile mekanın ötesinde olan bu genişleme, bireyin bu kişiler üstü hizmeti geçmişte, şimdi ve gelecekte olan ölümsüzlüğe götürür!

    Gelişmenin sonsuz olduğunu, günün ışığından sonra daha parlak bir ışığın yarınlarımızı aydınlatacağını hatırlamalıyız.

    Bu aydınlanma sadece yavaş ve kademeli olabilir, ancak yorgun düşmeden onu hayatımızın her yaşında arzulamalıyız.

    “CHI’nin kronikleri”nden bu güzel alıntıya yer verelim: ‘Her bilim ve her zanaat için öğrenme gereklidir.’

    O halde birçok insan tarafından bilinmeyen (gizli olan) hermetik bilim için daha fazla öğrenme gerekir!

    Kaba bir el ile örtüyü kaldıran, örtünün altında hiçbir şeyin gizlenmediğini açıklayan, bu ‘hiçbir şeyi’ duyularıyla algıladıklarında içten rahatsız olan birçok insan var. Kartalları sevindiren ışık, baykuşları kör eder ve kimse gözlerini korumadan karanlıktan güneşin parlak ışığına geçemez.

    Kademli şafağın ışığı hem güzel hem de öğreticidir.

    İlk bölümde ifade ettiğimiz gibi tüm bilimler, sanatlar, tüm duygular süresiz olarak ışıldayabilir ve kendini tamamlayabilir!

    Sevme sanatı, sevme bilimi de sonsuz bir yoldur!

    Kısıtlı olan bir duygusallığı ve onun bir varlığın gelişimini durdurmaya eğimli olan tehlikeli tuzaklarını bir kenara koymalıyız.Örneğin evrimi reddeden başka bir varlığa karşı duyulan sözde sevgi veya zaaf (bu günümüzde sıkça yaşanmaktadır). Aynı zamanda sevginin güzel ve sürdürülebilir olması için kendimizi durmaksızın mükemmelleştirmemiz gerektiğini anlamamız önem teşkil etmektedir.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s