From The Accident of Dystopia to the Restoration of our Humanity / Distopya Kazasından İnsanlığımızın Yeniden Yapılandırılmasına

'Melencolia I ' by Albrecht Dürer

‘Melancolia I’ by Albrecht Dürer

[Türkçe çeviri için yorum bölümüne bkz.]

In my earlier articles, the notion of ‘having’ and ‘being’ was explored showing the importance of free-will as centrality of our culture (White Lotus) and  then the importance of the memories of the cells, as vector of the expansion of our egos and the unlikeliness of ‘former lives’ such as fancied in our quest of making meaning of the scattered mirror painfully reflecting our society tiringly worshiping the self (About Past Lives).

As we have seen, we live in a society that is the crude consequence of the choice made (or imposed) once long ago, at the time of the great shift marking the end of the golden age era, and that has given the expansion of cities, agriculture and industry. All based on ‘private property’. The lethal harassments this new culture took to erase all proof of the possibilities to live ‘otherwise’ are well documented dark chapters in our common ‘history’, where much human blood sacrifices were made in the name of ‘progress’, this insincere imperialistic lure.

The shift from Being to having has been damaging our very lives and depriving us from the holistic experience of our manifestation in this realm of the universe. Hence we are missing the keys to properly understand ‘what is wrong with us?’, as the clues and the dynamics of the restoration of this holistic existence are hidden, damaged or even destroyed, also…’in the name of progress’.

The standards of normality in our society have been set according to the need to protect this communality based on having. Everything that is not serving this ever-hungry urge for having (and keeping) is deemed a threat and is used against us, so that out of fear, we willingly embrace a ‘persona’ that satisfies the appetites of those who rule us, ‘on our behalf’. It implies that these standards may occasionally change or are being subject to be reassessed ‘when the need comes’, according to the self-serving agenda of those using them to protect our society…and us.

Recently, we have seen how too far this has gone with the latest edition of ‘The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders’ (DSM. – 2013 edition). Tired and disenchanted doctors are warning that this modern bible and cowardly worshiped golden calf risen by the American Psychiatric Association, true modern Aarons, is getting out of control: it ‘medicalizes normality and results in a glut of unnecessary and harmful drug prescription or  under the new guidelines, certain responses to grief could be labeled as pathological disorders, instead of being recognized as being normal human experiences.’ We hear, out of their slumber, more and more doctors finding courage to say ‘stop! Enough!’. This is a very acute example, as it is the heart of our matter.

We are living with paradoxes all the time and they are the mirror of how much we have strained from our true being. This linear succession of periods we call ‘progress’ is a delusion we all pretend not to see, as we know that we are no better than our ancestors and sometimes, even worse … Our modern world is deep to the bone the children of Descartes, who has influenced us so much and convinced us that our ‘persona’ was real: ‘I think, though I am.’ Also, that what we see is fact; so, we did stick to the visible facts! Nicolas Tesla said against this: ‘The day, scientists will look at the non visible aspects of matter, they will make giant leaps of progress.’

And at the same time, we are deeply drawn to fiction, dreams and illusions that are not real and we want them to be imposed as the norm of reality, at the cost of our sanity! We are delusional as much as we are rational. We have seen that although we think a lot, it doesn’t bring necessarily a ‘state of being’ and we know how much can be deceitful the bright appearances of things … Is it not ironic that we live at the age of communication and that we all suffer from solitude? Is it not ironic that we speak so much about everything and we, at the same time, feel so empty? Descartes is a latecomer, emblematic for our separation with Nature but this could not been done without a long and careful and systematic undermining of everything relating us to our seminal connection with nature and the universe.

So the paradoxes continue: In order to excel in this society of having, we need to be deprived of our being and all of our connections with Nature and the universe, so that we find in ourselves a dynamic that wants to fill this void with things, instead of the fullness of being. We no longer rely on ourselves and we no longer know ourselves anymore. If we did, we would be horrified by what the ‘self appointed specialists’ who have raped mother nature are recommending us for centuries and certainly not in our own interests. We rely on the external and we are conditioned to look outside of ourselves, when we have in ourselves everything we need, but we have lost the key and the connection to our most inner self, where our ability for being is sleeping waiting to be awakened. We have become alienated from ourselves and now, we pay fortunes to listen to strangers telling us how we should be living and behaving! We wanted to know about things and we now realize they were deprived of a purpose, the things we want are shadows.

What we know about ourselves is mirroring the state of our condition: It is fragmentary and disconnected from a global purpose. People suffering from low self-esteem are unaware of their singularity and keep themselves infected with the poison of playing a persona that is different from their reality. Disconnection from ourselves is one aspect of our evils.

It is because we are disconnected that we are weak and food for strong predators that feed on us, diligently ensuring that we continue to supply them what they are unable to provide themselves, the self-reliability and vitality of life. Lazy people steal and lie, hence rooting themselves into being the cursed parasites that haunt our daily nightmares.  They tell us ‘who we are’ or better ‘how we should be’, according to their criteria and standards. We have become so ignorant of ourselves that anything that they would say until recently was believed to be scientifically and ethically sound. We have now found at the cost of our pride that they hid natural  cures and remedies of illnesses so to sell us their poison re-packaged medicine and that they even fabricated ‘out-of-the-laboratory-turn-key viruses’ to continue selling their poisoned chemistry.

The roots of our illnesses and sicknesses were not psychological or genetic at origin. These roots are the un-attended egos and their roots are the fragmented memories of the cells, as seen in the ‘about past lives’ article.  They are more like effects of deeper causes that our disconnected state ill-vibrates and produces, on a span of later generations, symptoms that are ghosts, negative holograms, that have no real existences by them selves but are mirrors of a cause we no longer understand. I repeat: Ghosts, negative holograms that have no real existences by them selves but are mirrors of a cause we no longer understand. With this beacon of light, we can make breakthrough understandings about schizophrenia, hysteria, autism, asperger and some more elusive conditions.

Every problem we have comes from that we ignore and do not know how to understand the lost language of our bodies and of nature. Everything that has grown into what we now know as psychology or psychiatry are the way to look at us, externally considering, without having a clue of the cause and arrogantly ranting about the effects confusing them as causes. Behind Freud and Jung in the wake of ‘modern’ psychology, there were men of a more holistic science who showed both men that they were reducing their scope while they should have widened it … No need to say, most of their most renowned ideas are not theirs. Both hid deep their original sources and chose instead to serve more lucrative patrons asking for the magical formula to ‘mesmerize’ society and people.

Again, this quote given earlier: ‘Medicalizing normality’ is there to testify that they did and ‘went the whole spree’ as Mister Gurdjieff would say at the frightening expense of our violated sanity. ‘You are sick and we can cure you’ has been the magical incantation that has hypnotized generations, maintaining into an artificial state of fearful dependence and ignorance.

The vocation of Medicine is to restore health and practice prevention. It is a sad fact that Hippocrates’ oath is now an empty shell, as most doctors are mainly selling drugs the pharmaceutical industries bribes them to do so. Facts are facts. Where is the care of the patient (now labeled ‘consumer’ in the editions of the above mentioned DSM!)?

It is predictable that the whole edifice will crumble, as soon as people will gather themselves and retake their power and rights. The wrong diagnosis of pathologies, the mis-diagnosis of symptoms has become an art to cover up the truth: We don’t know ourselves and the watchdogs of the powers in place are very careful that it stays like this, so that the manipulation can still endure.

Here is where Aldous Huxley is very lucid in saying: ‘There will be, in the next generation or so, a pharmacological method of making people love their servitude, and producing dictatorship without tears, so to speak, producing a kind of painless concentration camp for entire societies, so that people will in fact have their liberties taken away from them, but will rather enjoy it, because they will be distracted from any desire to rebel by propaganda or brainwashing, or brainwashing enhanced by pharmacological methods. And this seems to be the final revolution.’

Sadly this is not still fictional and visionary, this is crude NOW and we are like civilians ghost-walking among the war-torn rubbles of our scattered dreams.

The journey towards a possible restoration of our humanity starts from within. It is where we need to look into, only then are we able to grow and develop all together, side by side, reclaiming who we once were.

'Glastonbury Tor', painted by RENATA VAN RIJSOORT

‘Glastonbury Tor’, painted by RENATA VAN RIJSOORT



1. About Dystopia:

2. More about the DSM:

3. Aldous Huxley’s quote in the article comes from here:

4. And finally, here is an ‘Aldous Huxley’esque quote found on the internet but of uncertain origin; it sure does well weave together ‘Brave New World’s themes,  showing us  sadly how much reality went way beyond fiction :

‘In order to smother in advance any rebellion, we do not need to use any violent method. We just need to create a collective conditioning so powerful that the mere idea of rebellion won’t event come to the mind of men. The ideal is to format individuals from their birth in limiting their innate biological aptitudes.

Then, we continue the conditioning in drastically reducing education to a mere sort of employability. An un-educated individual only has a limited thought horizon and the more his thoughts are limited to mediocre concerns, the less he can rebel. We have to ensure, that access to knowledge becomes more and more elitist, that a gap widens between people and science, that the information targeted to the general public is deprived of any subversive content; especially no philosophy. Here again we will need to use persuasion and not direct violence: we will massively broadcast, through television, informations and entertainments always gratifying the emotions and the instincts. We will keep the minds busy with everything futile and playful. It is good in the midst of continual chit-chat and music to prevent the mind to think.

Sexuality will be put at the top of human interests. There is no better social tranquilizer. In general, we will ban seriousness from life and turn everything of a higher nature into derision and to cultivate a continuous apology of lightness. So that the euphoria of commercials becomes the standard of human happiness and the model of freedom.’

This entry was posted in İlham verici / Inspirational and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to From The Accident of Dystopia to the Restoration of our Humanity / Distopya Kazasından İnsanlığımızın Yeniden Yapılandırılmasına

  1. Distopya Kazasından İnsanlığımızın Yeniden Yapılandırılmasına

    Daha evvelki yazılarımda, ‘sahip olma’ ve ‘olma’ kavramları irdelenmiş olup, (Beyaz Lotus) kültürümüzde özgür iradenin merkezi bir konuma sahip olmasının öneminden bahsedilmişti. Devamında ise egolarımızın şişirilmesine neden olan hücrelerin anıları ve toplumumuzun yorucu bir şekilde ‘ben’e tapıyor olmasını acıyla yansıtan, dağılmış aynamıza anlam katmaya çalıştığımız ‘önceki hayatlar’ın ihtimalsizliği ele alınmıştı (Geçmiş Yaşamlar Hakkında).

    Uzun zaman önce, Altın Çağ’ın sonuna damgasını vuran büyük değişimin zamanında yapılan (veya dayatılan) seçimin basit bir sonucu olan bir toplumda yaşadığımızı gördük. Bu değişimle birlikte tümü ‘özel mülkiyete’ dayalı şehirler, tarım ve sanayi gelişti. Bu yeni kültür, ‘başka türlü’ yaşanabileceğinin olasılıklarının tüm kanıtlarını yok etmek üzere öldürücü tacizlere başvurmuştu ve söz konusu bu girişimler ortak ‘tarih’imizin çok iyi belgelenmiş karanlık dönemleridir. Bu tarihte, emperiyalizmin yemi olan iki yüzlü ‘gelişme’ adına çok insan kanı akıtıldı.

    ‘Varoluş’tan ‘sahip olma’ya geçişle birlikte yaşamlarımızın özü hasara uğradı ve bizi evrenin bu alemindeki tezahürümüzün bütünsel deneyiminden mahrum bıraktı. Bundan dolayı ‘sorunumuz nedir?’i tam anlamıyla idrak etmemizi sağlayacak olan anahtarlar eksiktir. Çünkü ‘gelişme uğruna’, bu bütünsel deneyimin yeniden yapılandırılmasını sağlayacak olan ipuçları ve dinamikler de saklanmış, hasara uğramış, hatta yok edilmiştir.

    Toplumumuzdaki normallik standartları, ‘sahip olma’ üzerine kurulu olan bu topluluğun korunma ihtiyacına göre şekillendirilmiştir. Daima açlık çeken ‘sahip olma’ (ve koruma) dürtüsüne hizmet etmeyen her şey bir tehdit olarak algılanıp, bize karşı kullanılıyor. Dolayısıyla korkudan dolayı isteyerek ‘bizim adımıza’ bizi yönetenlerin iştahlarını doyuracak olan bir ‘kişiliğe’ (persona) kucak açıyoruz. Tabiiki bu, standartların ara sıra değişmesini veya ‘ihtiyaç duyulduğunda’ tekrar değerlendirilmesini beraberinde getiriyor. Burada toplumumuzu … ve bizi korumak için onları kullanan kişilerin kendi çıkarları göz önünde bulunduruluyor.

    Geçenlerde bunun nerelere vardığını ‘Mental Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı’nın son baskısında gördük (DSM, İngilizcesi ‘The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders’, 2013 Baskısı). Yorgun ve büyüsünden kurtulmuş olan doktorlar, asıl çağdaş Harun’lar olan Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından yüceltilen bu çağdaş incilin ve korkakça tapılan altın buzağın kontrolden çıktığına dair uyarıda bulunuyorlar: o ‘normalliği tıbbi gözetim altına alır ve gereksiz ile zararlı ilaç reçetesi bolluğuyla sonuçlanır veya yeni kurallar göz önünde bulundurulduğunda, kedere ilişkin bazı tepkiler bir insanın normal deneyimleri olarak algılanmak yerine patolojik bozukluklar olarak etiketlenir.’ Uyuklamalarından çıkan gittikçe daha fazla doktor artık ‘Dur! Yeter!’ demeye cesaret edebiliyor. Bu, konumuzun özü olduğundan, çok keskin bir örnektir.

    Her zaman çelişkilerle yaşıyoruz. Bunlar gerçek özümüzden ne kadar yoksun bırakıldığımızın aynasıdır. ‘Gelişme’ olarak adlandırdığımız dönemlerin bu linear (doğrusal) sırası görmezden geldiğimiz bir yanılgıdır, çünkü atalarımızdan daha iyi olmadığımızı, hatta bazen onlardan kötü olduğumuzu biliyoruz … Çağdaş dünyamız kemiklerine kadar Descartes’ın çocuklarıdır: ‘Düşünüyorum, öyleyse varım.’ O bizi çok etkilemiş ve ‘kişiliğimiz’in (persona) gerçek olduğuna dair ikna etmiştir. Bunun dışında ancak gördüklerimiz gerçektir, dolayısıyla görünür olan gerçeklere tutunuyoruz! Nicolas Tesla buna karşın şunu ifade etmiştir: ‘Ne zaman ki bilim adamları maddenin görünür olmayan yönüne bakacaklar, o zaman gelişmede dev sıçramalar yapacaklardır.’

    Aynı zamanda doğru olmayan kurgu, rüyalar ve yanılsamalara doğru, derin bir şekilde çekiliyoruz. Ruh sağlımızın pahasına, gerçeğin normu olarak bunların uygulanmaya koyulmasını istiyoruz! Mantıklı olduğumuz kadar da sanrısalız. Çok düşündüğümüz halde bunun ister istemez bir ‘varoluş hali’ getirmediğini gördük ve şeylerin parlak görünümünün aldatıcı olabileceğini de … İletişim çağında yaşamamıza rağmen hepimizin yalnızlıktan ötürü acı çektiği görmek ironik bir durum değil midir? Her şey hakkında bolca konuştuğumuz halde aynı zamanda boş hissetmemiz ironik bir durum değil midir? Descartes geç gelmiştir ve Doğadan ayrılmamızın bir sembolüdür. Ancak bu mümkün olamazdı, eğer ki doğa ve evrenle olan yeni ufuk açıcı bağlantımıza ilişkin her şey uzun ve itinalı ve sistematik bir şekilde baltalanmasaydı.

    Böylece çelişkiler devam ediyor: ‘Sahip olma’ dürtüsü üzerine kurulu olan toplumda öne çıkmak için varlığımızdan, Doğa ve evrenle olan tüm bağlantılarımızdan mahrum edilmiş olmamız gerekiyor. Böylece içimizde bu boşluğu, varlığımızın bolluğu yerine başka şeylerle doldurmak isteyen bir dinamik ortaya çıkıyor. Artık kendimize güvenmiyor ve kendimizi bilmiyoruz. Bilseydik, doğa anaya tecavüz eden ve ‘kendi kendini tayin eden uzmanlar’ın bize yüzyıllarca, çıkarlarımızı göz ardı ederek, tavsiye ettikleriyle dehşete düşerdik. Dışarıda olana güveniyoruz ve kendimizin dışına bakmaya koşullandırılıyoruz. Halbuki ihtiyaç duyduğumuz her şey içimizde mevcut. Ancak özümüze giden yolun anahtarını ve bağlantısını kaybettik. Orada olma yeteneğimiz uyuyor ve uyandırılmayı bekliyor. Kendimize yabancılaştık ve şimdi bize nasıl yaşamamız ve davranmamız gerektiğini söyleyen yabancıları dinlemek için servet ödüyoruz! Bazı şeyleri bilmek istiyorduk, ancak şimdi bir amaçtan yoksun bırakıldığımızı fark ediyoruz. İstediğimiz şeyler gölgedir.
    Kendimiz hakkında bildiklerimiz içinde bulunduğumuz koşulu aynalıyor: Bölük pörçük ve evrensel bir amaçtan kopuk olmak. Özgüveni düşük olan kişiler kendi eşsizliğin farkında olmayıp, gerçekliklerinden farklı olan bir kişiliğe (persona) bürünmenin zehri ile enfekte olmaya devam ediyorlar. Kötülüklerimizin bir yönü, kendimizden kopuk olmamızdır.

    Kopuk olduğumuz için zayıf ve bizden beslenen güçlü yırtıcı hayvanların yemi olmak durumundayız. Kendilerinin karşılayamadıklarını, yaşamın kendine güvenilirliği ve canlılığı, tedarik etmeye devam ettiğimizi özenle garanti altına alıyorlar. Tembel insanlar çalıyor ve yalan söylüyor, bundan dolayı günlük kabuslarımıza dadanarak lanetli asalaklar olarak kök salıyorlar. Onlar bize kendi kriterleri ve standartları doğrultusunda ‘kim olduğumuzu’, ya da daha iyisi ‘nasıl olmamız gerektiğini’ anlatıyor. Kendimize ilişkin o kadar cahilleştik ki, düne kadar söylenecek olan her şey kulağımıza bilimsel ve etik gelirdi. Gururumuz pahasına şimdi farkettik ki, zehirlerini tekrar paketlenen ilaç olarak bize satabilmeleri için hastalıklara iyi gelecek olan doğal tedavi ve reçeteleri sakladılar. Hatta zehirli kimyalarını satmaya devam edebilmeleri için ‘laboratuvardan çıkmış yap-işlet-devret virüsleri’ ürettiklerini de öğrendik.

    Hastalıklarımızın ve rahatsızlıklarımızın kökeni aslında psikolojik veya kalıtımsal değildi. Bu kökler ihmal edilmiş egolar ve onların kökeni, “Geçmiş Yaşamlar Hakkında” yazısında yer aldığı gibi, hücrelerin parçalanmış anılarıdır. Bunlar daha çok daha derin olan nedenlerin etkileridir. Onları kopuk halimiz olumsuz bir şekilde titreşiyor ve gelecek olan nesillere yayılan hayaletler, negatif hologramlar üretiyor. Bunlar kendi başına var olmayıp, artık anlayamadığımız bir nedenin aynalarıdır. Tekrar ediyorum: Kendi başına var olmayan ancak artık anlayamadığımız bir nedenin aynaları olan hayaletler, negatif hologramlar. Bu ışıklar altında şizofreni, histeri, otizm, asperger ve biraz daha ağır koşulları anlama konusunda atılım yapabiliriz.

    Sahip olduğumuz her bir sorun bedenlerimizin ve doğanın kaybolan dilini görmezlikten geldiğimizden ve nasıl anlayacağımızı bilmediğimizden kaynaklanıyor. Bugün psikoloji veya psikiyatri olarak karşımıza çıkan her şey bize dışarıdan bakmanın, nedene dair hiçbir ipucunun bulunmadığı, nedenlerle karıştırarak kibirli bir şekilde sonuçlarla atıp tutmanın yoludur. ‘Çağdaş’ psikolojinin uyanışı sırasında, Freud ve Jung’ın arkasında daha bütünsel bir bilimden gelen ve onlara genişletmeleri gerektiği yerde bakış açılarını daralttıklarını gösteren insanlar vardı … Birçok bilinen fikrinin de onlara ait olmadığını söylemeye gerek yok. Her ikisi de orijinal kaynaklarını iyice sakladı ve bunun yerine daha çok kazanç getirecek olan ve onlardan toplumu ve insanları ‘büyülemenin’ sihirli formülünü bekleyen patronlara hizmet etmeyi seçti.

    Bu altıntıya daha önce yer verilmişti: ‘Normalliği tıbbi gözetim altına almak’, Gurdjieff’in deyimiyle ihlal edilmiş ruhsal sağlığımız pahasına ‘sonuna kadar gittiklerine’ tanıklık ediyor. ‘Hastasın ve biz seni iyileştirebiliriz’ nesilleri hipnotize eden ve korkunç bir bağımlılık ile cahillikle dolu sahte bir halde kalmamızı sağlayan bir büyü oldu.

    İlacın görevi sağlığı yerine getirmek ve önlemeyi uygulamaktır. Hipokrat yemininin artık boş bir laf olduğu maalesef üzücü bir gerçektir. Birçok doktor ilaç sektörünün rüşvetiyle başlıca ilaç satmaktadır. Bunlar gerçek olan gerçekler. Hastaya gösterilen ilgi nerede (yukarıda bahsigeçen DSM’nin baskısında artık ‘tüketici’ olarak anılıyor!)?

    İnsanlar kendilerini toparladıklarında ve güç ile haklarını geri aldıklarnda, tüm yapının yıkılacağı tahmin edilebilir. Patalojilerin yanlış teşhisleri, semptomların yanlış tanısı, gerçeği örtmek üzere bir sanat haline geldi: Kendimizi bilmiyoruz ve yerinde olan güçlerin bekçi köpekleri bunun böyle kalması ve manipulasyonun devam edebilmesi için dikkat ediyorlar.

    Bu noktada Aldous Huxley çok açık bir şekilde şunu söylüyor: ‘Bir sonraki nesilde falan, insanlara köleliklerini sevdirecek ve gözyaşı olmaksızın diktatörlüğü yaratacak, farmakolojik bir yöntem olacak. Tabiri caizse, tüm toplumlar için bir nevi acısız bir toplama kampı üretilecek, böylece insanların özgürlükleri gerçekten elinden alınmış olacak. Ancak onlar bundan oldukça zevk alacak, çünkü propagandaya veya beyin yıkamaya veya farmakolojik yöntemlerle yapılan beyin yıkamaya karşı çıkma arzusundan caydırılmış olacaklar. Ve bu son devrim olacakmış gibi gözüküyor.’

    Maalesef bu hala imgesel ve hayali bir şey değil, bu tam anlamıyla ŞİMDİ. Ve bizler, dağılmış rüyalarımızın savaşta parçalanan molozları arasında hayalet gibi yürüyen vatandaşlar gibiyiz.
    İnsanlığımızı yeniden yapılandırma olasılığına doğru giden yolculuk içten başlar. Oraya bakmamız gerekiyor. Ancak o zaman hep beraber, yan yana, bir zamanlar kim olduğumuzu geri isteyerek büyüyüp, gelişebiliriz.



    1. Dystopia hakkında:

    2. DSM hakkında daha fazla bilgi almak için:

    3. Makaledeki Aldous Huxley’den yapılan alıntının kaynağı:

    4. Ve son olarak Aldous Huxley’in tarzını yansıtan başka bir alıntıya yer veriyoruz. Bu alıntı Internet’te bulunmuştur, ancak kaynağı maalesef bilinmiyor. ‘Cesur Yeni Dünya’ konularının örgüsünü taşıyor ve gerçeğin kurgunun maalesef çok ötesine gittiğini gösteriyor:

    ‘Herhangi bir isyanı önceden bastırmak için hiçbir şiddet dolu yönteme ihtiyacımız yoktur. Güçlü, kolektif bir koşullandırma yaratmamız yeterlidir. Böylece isyan düşüncesi insanın aklına bile düşmez. Doğumlarından itibaren bireylerin doğuştan var olan biyolojik yeteneklerini sınırlandırmak, izlenebilecek en ideal yoldur.

    Devamında koşullandırmaya devam ediyor, istihdam şartlarını karşılayabilecek düzeyde olana kadar eğitimi azaltıyoruz. Eğitilmemiş bir birey, düşünce anlamında sadece sınırlı bir ufka sahiptir. Düşünceleri ne kadar çok sıradan işlerle meşgul ve sınırlı ise, bu birey o kadar az başkaldırabilir. Bilginin gittikçe daha seçkinci olmasını, insanların ve bilimin arasındaki uçurumun genişlemesini, geniş bir kitleyi hedefleyen bilginin ise herhangi yıkıcı bir içerikten mahrum edilmesini, özellikle felsefeden, sağlamalıyız. Yine burada da doğrudan şiddeti değil, ikna kullanmak durumunda kalacağız: televizyon, haberler ve eğlenceler aracılığıyla her zaman duyguları ve içgüdüleri tatmin edecek olan kitlesel yayınlar yapacağız. Zihinleri boş ve oynak olan her şeyle meşgul edeceğiz. Süregelen bir sohbetin ve müziğin ortasında zihni düşünmekten alıkoymak iyidir.

    Cinsellik, insanın çıkarlar listesinin en başına yerleştirilecek. Sosyal anlamda bundan daha sakinleştirici bir şey yoktur. Genel anlamda, ağırbaşlılığı hayattan menedeceğiz ve daha nitelikli olan her şeyi alaya çevireceğiz, önemsemeyen bir keyifliliği sürekli bir mazeret olarak geliştireceğiz. Böylece reklamların verdiği ‘mutluluktan uçma hissi’ (euphoria) insanoğlunun mutluluğu ve özgürlük modelinin standardı haline gelecek.’

  2. paris biltong says:

    Where does the last Huxley quote come from? It’s brilliant but I can’t find the source.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s