We Shall Meet At The Crossroads Of The Heart / Kalpten Kalbe Giden Yollarda Buluşalım

Flaming heart with open eye

John Pordage, ‘Theologia Mystica’, Heinrich Wetstein, Amsterdam_1699.

[Türkçe kaynak metin için yorum bölümüne bkz.]

What led us to this state? Instead of signs that say `Baby On Board` we have signs that say `Fight Club On Board`. Which of our values have degenerated so far that we arrived at this unbecoming state? Cities have become a nexus for people who have almost lost their values.

The news that young people in the streets of New York, and California, committed homicide or that serial killers went on a murdering spree used to surprise us. Such news do not surprise us anymore. We are now accustomed to see similar news among the daily news of our community. The spirit that informed our cities and minds has been impaired. Our Master, the Prophet is reported to say “A piece of flesh in the human body [which could be called “the motherboard” in computing terms],  should it go awry so does the whole body. ” Once the Prophet was asked: “What is this piece of flesh, o Rasulallah?”, he answered: “It is the heart”. If the heart goes corrupt, so does everything else.

This is the era where hearts go corrupt. However, let’s pay attention to this word: “heart”. Reductionists of modern times have degraded our words and concepts. We shall not forget that man has one faculty of knowing and not ten. Declaring that they’re doing scientific work, some people point out to their heads as the center of their intelligence. Unfortunately some of our theologian colleagues also point out to their heads. Where the scientist points out to the head, the theologian should point out to the heart as the center of intelligence. Qur’an the Generous ordains: “Bestowed with hearts, they perceive”. Thus according to the Qur’an it is the heart that perceives. The brain does not perceive.

Only the Heart can edict knowledge out of Absolute Perception.

Scientific research demonstrates that a patient lying in deep coma still thinks. For thinking resides not only in the brain. It has been shown that the skin thinks as well. The entire body thinks. The brain records perceptions and acts as a decipher. The eye registers what it sees, the ear registers what it hears, but neither register perception as it is. The eye can only see by certain angles. The ear can hear sounds that are above its auditory threshold. We can only hear an earthquake after it’s over. But the ant, an animal that you classify as a lower being, hears the earthquake before us. The ant’s angel of hearing is ahead of us. The ant hears before us, packs up his bags and goes away anticipating what is about to happen.

We become aware of what happens later. The five senses cannot perceive the absolute but can only register it. That which harmonizes the registers, thinks and edicts knowledge out of them is the heart. When we mapped the heart onto the brain, the human being became some sort of a monster. For now we attempt to think with the brain, not with the heart, and the heart has different levels of acquiring knowledge. Our civilization springs from the heart. Our dialogues with Truth, and our symposiums of Love address the heart as much as the brain. God bring love and peace upon him, Neşet Ertaş used to chant in his song, “Mountain of Heart”: “Unseen, a path passes from one heart to another”. He doesn’t say, however, “a path passes from one brain to another”. We shall meet at the crossroads of the heart.

Undoubtedly Yunus Emre is one of the `door-keeper` in the civilization of the heart. Yunus Emre is usually portrayed as an illiterate, uneducated commoner. This portrayal is far from the truth. Yunus Emre came from a wealthy family and received a madrasa education (t.n. equivalent of today’s university education). Today, all these facts are documented. Moreover, it is also known today that Yunus Emre took branch from Sayyid Ahmad al-Rifa’i’s lineage. People of humility say: “The only thing that I know is that I know nothing”. Should we ask why they say so, it is because people who are spiritually mature have humility. Men of today are in a competition to list everything they know. In our tradition, if a man says “I don’t know a thing”, it means that he doesn’t know anything. Should a man say “I know not”, you should stick to him. The books of great sages say the same. The sages express their feelings and experiences through poetry. However, the sages do not knit words together simply for the sake of poetry. They prefer poems because poems expand the field of expression through metaphors, symbols and signs. Yunus Emre, one among the great sages, conveys deep meanings in each one of his poems. Transcribe his poetry into prose, and a great work of philosophy and wisdom will appear. One of the verses that reside in his book of wisdom is:

“They chant an elegy: ‘Yunus died away’

  Only the animal died away

  Lovers are undying”.

What Yunus and the fellow sages mean here is this: Man, before all else, is a spirit; He is the in-crusted form of its outer shell. Think of a turtle: it builds its shell and lives in it. So has man his animal part. The word “hayvan” comes to our language [ i.e. Turkish] from Arabic, and it means vitality. In English they designate this by the word “animal”, marking the animal part of the human being. When uttered, the word “animal” carries different meanings today. Our living body, which we call animal, has a part which consists of the four elements: earth, water, wind and fire. Each human being comes to be from a mixture of these four elements. God created us and in-breathed us with His spirit. We all bear God’s Soul. The science of Tasawwuf (Sufism) builds towards this realization. The moment when Man truly carries God’s Spirit all veils will come apart, and He shall know how he came to be; his source, his origin, his essence.

After God in-breathed Man with his Spirit, the human body was formed by borrowing fire from fire, earth from earth, water from water, and air from air. At the time of death, the elemental composition begins to dissolve. The first element to leave is air, the quickest among the elements, as the human being exhales its ‘last breath’ to never inhale again. However, looking at the body, we can observe that the warmth of the fire element still resides in it. After five to six hours, we see that fire leaves the body as well. The body loses its warmth, and the corpse grows cold. Fire is the source of conviviality on earth; once it leaves the body, one will become alienated from the dearest of friends. There remains two elements: earth and water. The funeral is buried with these two elements. It is widely known that seventy percent of the human body is made of water. The water in the corpse dissolves back into the soil, and there remains only a material residue. This residue decays and mixes back into the earth. That which dies during this process is the body, the animal part of the human being. The human being, which ascends the spiritual ladder, does not die.

As it is known Man is superior to Angel. But which man? Each and every man? No. The spiritually mature man, envied by Satan, is superior to the angels. After creating Man, God commanded all angels to prostrate themselves before Man. Each angel except Iblis (Satan) accepted the Lord’s command. Iblis advanced his reasons for his refusal, and claimed: “I am the one who is superior”. Remark that the modern man advances similar reasons: “I am a savant, I am skilled…” These are the shifting grounds where Iblis’ foot slipped. Slipping of the foot is of the utmost importance. Iblis who revered God, did not revere Man. The Perfect Man, informed by God’s Spirit, is immortal, undying. What dies is the animal composed of the four elements. This is why when the angel of death came to take Rumi’s life, His Holiness said: “We’re already dead.” This is why the night that Rumi died is called ‘Şeb-i Arûs’, the ‘Wedding Night’.

Death. One of the greatest fears of contemporary French philosophers and the modern man is the fear of death. In our tradition, we have no fear of death, since we know where we’re going. Those who fear death don’t know they are going. People who know where they are going are also those who know where they are coming from. If we fail to institute this philosophy; this consciousness and self-knowledge in our community, one cannot imagine what sort of things could come out from this community. People who lack self-knowledge are disposed to commit any kind of harm. People who lack self-knowledge fear death the most, yet they spread it with ease. So this is the meaning of the verses from Yunus, and he indeed proved that he did not die. Although everyone knows of Yunus, no one knows of Molla Kasim who decried him. Yunus still inspires the living and is, in turn, kept alive by them. One will not find panels, symposiums and meetings on Molla Kasim throughout the world, but will find numerous research and work about Yunus Emre. His poems, in the form of hymns and folk songs, keep circulating among hearts and tongues.

English translation:

Emir Abdulkadir İnanç.



Mahmut Erol Kılıç.png

Tasavvuf Düşüncesi’nde Mahmut Erol Kılıç

Mahmud Erol Kılıç,

‘Sufi Thought’.


About Yunus Emre here


This entry was posted in Ruhun Rehberi / Soul Guidance and tagged , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to We Shall Meet At The Crossroads Of The Heart / Kalpten Kalbe Giden Yollarda Buluşalım

  1. Kalpten kalbe giden yollarda buluşalım.

    ‘Nasıl olduk da bu hale geldik? Arabada bebek var yerine, arabada sopa var, levhasıyla dolaşır hale geldik. Hangi değerler erozyona uğradı ve nasıl bu hale geldik? Şehirler bu dönüşüm ve erozyona uğramış insanların buluştuğu mekânlar haline geldi artık. Her gün New York’ta, Kaliforniya sokaklarında cinnet getiren gençlerin işledikleri cinayetleri veya seri cinayetler işleyen katilleri izliyor ve şaşırarak takip ediyorduk. Artık şaşırmıyoruz .Çünkü tüm bu haberleri artık kendi ülkemizin, şehrimizin gündelik haberleri arasında izliyoruz. Şehirlerimiz ve bu şehirlere ruh veren insan bozuldu. Peygamber Efendimiz bir hadis-i şerifinde diyor ki: “İnsan vücudunda bir et parçası var ki -bilgisayardan örnekle konuşacak olursak ana beyin- o bozulduğu zaman -bilgisayar nasıl çöpe ahlıyorsa- o et parçası fesat olduğu zaman bütün vücut fesat olur.””Bu et parçası nedir ya Resûlallah?” diye sorduklarında Efendimiz “Kalp’tir.” diyor. Kalp bozulduğu zaman her şey bozulur.

    Ve şu an kalplerin bozulduğu bir devirde yaşamaktayız. Ancak buradaki kalp kelimesine dikkat edelim. Parçalayıcı zihniyete sahip modernistler kelime ve kavramlarımızı da erozyona uğrattı. Şunu unutmayalım ki insanın on tane değil, bir tane bilme melekesi vardır. Bazı insanlar, bilimsel çalışıyoruz derken başını işaret ediyor. Maalesef bazı ilahiyatçı arkadaşlarımız da aynı şekilde başını işaret ediyor. Fen bilimlerindekiler başını gösterirken ilahiyatçıların kalbini göstermesi gerekir. Kur’ân-ı Kerîm “Onların kalpleri vardır, aklederler.” buyuruyor. Yani Kur’ân’a göre akleden, kalptir. Şu an duygusal zekâ vb, yeni tanımlamalarla izah edilmeye çalışılan şeydir kalp. Beyin akletmez.

    Mutlak bilgiden hüküm çıkarabilen ancak Kalptir

    Bugün bilimsel faaliyetler ağır komada olan bir insanın hâlâ düşündüğünü ispatladı. Çünkü düşünme, vücutta sadece beyinde olmuyor. Cildin düşündüğü de bugün ispatlandı. Vücut komple düşünüyor. Beyin ise dekoder vazifesini görüp bilgileri topluyor. Göz gördüğünü topluyor, kulak işittiğini… Ama mutlak bilgiyi toplayamıyor. Göz ancak belirli bir açıyı görebiliyor. Sağlıklı değilse onu da tam göremiyor. Kulak alt eşik, üst eşik arasında duyabiliyor. Her şeyi duyamıyor. Bir depremi bile ancak o bittikten sonra duyabiliyoruz. Ama bir karınca; hayvan dediğiniz o bizden düşük dediğiniz varlık, bizden evvel işitiyor. Karıncanın işitme melekesi bizden ileri. Bizden evvel işitiyor, çantasını topluyor burada bir şeyler olacak deyip uzaklaşıyor.

    Biz daha sonra fark edebiliyoruz. Beş duyu, mutlak bilgiyi edinemiyor ancak topluyor. Bu bilgilerden hüküm çıkaran, akleden ise kalptir. Ne zaman ki kalbi beyine taşıdık, insan bir tür canavar haline geldi. Çünkü kalp ile değil beyin ile düşünülüyor. Kalbin değişik derecelerde bir bilgilenme süreci var. Biz kalp medeniyetine sahibiz. Bizim Hak sohbetlerimizde, yâran sohbetlerimizde sadece beyinlere değil kalplere de hitap ediliyor. Allah rahmet eylesin, Neşet Ertaş, söylediği o güzelim “Gönül Dağı” türküsünde ne diyor: Kalpten kalbe bir yol vardır görülmez. Beyinden beyine bir yol vardır, görülmez, demiyor. Kalpten kalbe giden yollarda buluşmamız gerekiyor.

    Kalp medeniyetinin erenlerinden biri de şüphesiz ki Yunus Emredir. Yunus Emreden bahsedilirken ümmî, cahil, mektep ve medrese görmemiş birisi olarak bahsedilir, işin aslı öyle değildir. O medrese eğitimi görmüş ve çok varlıklı bir aileden gelmiştir. Bugün bütün bunlar belgelenmiştir. Hatta Yunus Emre’nin Seyyit Ahmet er-Rufâî kolundan beslendiği ve silsilesi bile artık bilinmektedir. Tevazu sahibi insanlar, “Bir şey biliyorsam o da hiçbir şey bilmediğimdir.” derler. Neden böyle söylüyorlar, diye sorulacak olursa, insan-ı kâmiller tevazu sahibi olduklarındandır. Şimdikilere baktığımızda ise bildiklerini sıralamak için bir yarış halindeler. Bizim geleneğimizde bir adam “bir şey biliyorum” diyorsa, o hiçbir şey bilmiyor demektir. Şayet bir adam “bilmi-yorum” diyorsa, işte ona yapışmanız gerekir. Büyük âriflerin kitapları hep böyle söyler. Yine ârifler, duygularını ve tecrübelerini şiirle dile getirirler. Sadece şiir olsun diye şiir söylemezler. Şiir mecaz, sembol, remz gibi ifade alanı verdiği için şiiri tercih ederler. Bunlardan biri de Yunus Emre’dir ve her şiirinde derin anlamlar vardır. Onun şiirlerini düz bir metne çevirin yani nesir haline getirin, büyük bir felsefe ve bilgelik kitabı ortaya çıkar. Bilgelik kitabının içinde yer alan sözlerden biri de,

    “Yunus öldü deyû sala verirler
    Ölen hayvan imiş âşıklar ölmezdir.”

    Burada Yunus’un ve âriflerin kastettiği şudur: İnsan her şeyden evvel bir ruh ve bu ruhun kabuk haline gelmiş şeklidir. Bir kaplumbağayı düşünün: Kabuğunu kendisi yapar ve onun içinde yaşar. İşte insanın böyle hayvani bir yönü vardır. Hayvan kelimesi Arapçadan dilimize geçmiştir ve canlılık demektir. İngilizcede buna “animal” denir ve bu insanın hayvani yönüdür. Bugün hayvan denildiği zaman kelime farklı anlamlar ifade eder. Bizim hayvan dediğimiz canlı bedenimizin, dört unsurdan meydana gelen bir tarafı vardır. Bunlar toprak, su, hava ve ateştir. Her insan bu dört unsurun karışımından meydana gelir. Allah bizi yarattı ve kendi ruhundan üfledi. Biz hepimiz Allah’ın ruhunu taşıyoruz. Tasavvuf denilen ilim, bunu idrak ettirmek için çalışır. İnsan, Allah’ın ruhunu taşıdığı anda bütün perdeler aralanır. Kaynağını, kim olduğunu, nereden geldiğini, aslını ve özünü bilmeye başlar.

    İnsana Allah’ın ruhu üflendikten sonra ateşten ateş, topraktan toprak, sudan su, havadan hava alınarak insan bedeni oluşmuştur. Ölüm anında da ilk önce bu unsurlar ayrılmaya başlar. İnsanı terk eden birinci unsur, evrende en serî olan havadır, insan son nefesini -havayı- verir ve bir daha alamaz. Ancak bedene baktığımızda sıcaklık yani ateş unsurunun devam ettiğini görürüz. Beş altı saat sonra ikinci unsur, ateşin ayrıldığını görürüz. Bedenden ısı da kaybolur ve ceset soğur. Ateş yeryüzünde muhabbetin kaynağıdır ve ateşin vücuttan gitmesi ile insan en yakınından bile soğumaya başlar. Geriye iki unsur kalır. Toprak ve su. Cenaze iki unsurla defnedilir. Bilindiği gibi insanın yüzde yetmişi sudur. Cesetteki su, yaklaşık bir yıl içerisinde toprağa karışır ve geriye posa dediğimiz bölüm kalır. Bu bölüm de belirli bir zaman aralığı ile toprağa karışır ve yok olur gider. Böylece dört unsur da ortadan kalkar. İşte ölen, insanın bu hayvani yönüdür yani bedenidir. Rûhânî dereceleri yükselen insan ise ölmez.

    Bilindiği gibi insan, melekten üstündür. Ama hangi insan? Her insan mı acaba? Hayır. Kâmil insan yani şeytanın kıskandığı insan, meleklerden üstündür. Allah insanı yarattıktan sonra dem’e secde edilmesini emretti. Bütün melaike dem’e secde ettiği halde iblis secde etmedi. Başta “Ben ondan üstünüm.” diyerek birçok gerekçeler ortaya koydu. Dikkat edin, o gerekçelerin birçoğu bugün bizim insanımızın da gerekçeleri. Ben âlimim, ben yetenekliyim gibi… İşte İblis’in ayağının kaydığı nokta budur. Ayak kayma noktası çok önemlidir. Allah’ı kabul eden iblis, insanı kabul etmemiştir. Bu noktadan sonra Allah’tan aldığı ruhla meydana gelen insan-ı kâmil ölümsüzdür, ölmez. Ölen, sadece dört unsurdan oluşan hayvani bedendir. İşte onun içindir ki Hz. Mevlânâ’ya ölüm meleği utana sıkıla geldiğinde Hz. Mevlânâ “Biz zaten ölmüşüz.” demiştir ve onun için Mevlânâ’nın ölüm gününe “şeb-i arus” denmiştir. Yani düğün gecesi.

    Ölüm. Fransız felsefesinin veya bugün modern insanın en büyük korkularından birisi ölüm ve ölüm korkusu. Oysa bizim geleneğimizde nereye gideceğimiz bilindiği için ölüm korkusu yoktur. Nereye gideceğini bilemeyenler ölümden korkar. Nereye gideceğini bilen insanlar, aynı zamanda nereden geldiğini de iyi bilenlerdir. Eğer bu şuuru, idraki, felsefeyi çocuklarımıza ve toplumumuza veremezsek o toplumdan nelerin ortaya çıkabileceğini bile tahmin edemezsiniz. Bu idrakten yoksun insandan her türlü kötülüğü görmeniz mümkündür. Bu idrakten yoksun insan için ölüm hem en korkulan hem de en kolay gerçekleştirilen bir hadise haline gelir. İşte Yunus’un dizelerindeki anlam budur ve Yunus ölmediğini de ispatlamıştır. Yunus’u hesaba çeken Molla Kasım’ın kim olduğu halen bilinmez iken Yunus’u bilmeyen yoktur. Yunus halen bütün insanlık âlemi içinde yaşar ve yaşatılır. Dünyada Molla Kasım üzerine panel, sempozyum, toplantı düzenlendiğini göremezsiniz ama Yunus Emre hakkında sayısız araştırma ve eser görmek mümkündür. Onun şiirleri şarkı, türkü, ilahi formunda dilden dile, gönülden gönüle dolaşır durur.’

    Kaynak: Mahmud Erol Kılıç – ‘Tasavvuf Düşüncesi’.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s